Τα οφέλη του τουρισμού διαφημίζονται· τα κόστη του συχνά εξωτερικοποιούνται. Επτά δομικά προβλήματα:
Άνθρακας (αεροπορία = 2,5% παγκόσμιο CO₂), απόβλητα (πλοίο κρουαζιέρας = 1εκατ. γαλόνια γκρι νερό/εβδομάδα), διάσπαση biotόπων, τραβήγματα κοράλων, συνηθισμός άγριας ζωής, κλοπή νερού σε ξηρές ζώνες.
Εμπορευματοποίηση τελετών, αποτόπιση κατοίκων (έφεκτος Airbnb), απώλεια λαϊκής γλώσσας, "στηρισμένη αυθεντικότητα", αύξηση εγκληματικότητας σε ζώνες νυχτερινής ζωής, διόδους πορνείας/εμπορίας ανθρώπων.
Μονο-βιομηχανική εξάρτηση (σοκ COVID). 60–80% διαρροή σε αναπτυσσόμενους προορισμούς (ξένα ξενοδοχεία, εισαγόμενα τρόφιμα, αναχωρημένα κέρδη). Χαμηλομισθές, εποχιακές, προκαταληπτικές εργασίες.
Υποδομή μεγέθους για κορυφή κατεστημένη ανενεργή 6–8 μήνες. Εργαζόμενοι κυκλούν ανεργία. Δημόσια οικονομικήdao αραχνούν άγρια.
Βενετία (25εκατ. τουρίστες / 50χιλ. κάτοικοι), Βαρκελώνη, Ντούμπροβνικ, Maya Bay, Machu Picchu, Εθνικά Πάρκα ΗΠΑ (χρονοπρογραμματισμένη είσοδος τώρα). Ποιότητα ζωής & εμπειρία καταρρέουν ταυτόχρονα.
Ιερά σχέδια σε μαγιό, "τουρ σαμάν" από μη-ηθικούς λειτουργούς, πνευματικές τελετές συσκευασμένες για Instagram. Οι κοινότητες χάνουν τον έλεγχο της αφηγήσεως.
Επιδρομή σε ER (τρώματα, υδατάλλειψη, υψόμετρο, εξωτικές λοίμωξεις). Τοπικές κλινικές υπερφορτωμένες. Κόστος απομάκρυνσης φέρεται από το δημόσιο. Κίνδυνος διανομής πανδημίας (αρχικά hubs διάδοσης).
Οι λύσεις απαιτούν πολιτικό θάρρος: μέγιστοι αριθμοί επισκεπτών, φόροι τουρισμού δεσμευμένοι για στέγαση/διατήρηση, υποχρεωτικά τοπικά ποσοστά ιδιοκτησίας, εφαρμογή χωρητικότητας, κλιματικά ευθυγραμισμένο marketing, και αυθεντική συνδιακυβέρνηση με επηρεασμένες κοινότητες. Ο τουρισμός πρέπει να δίνει περισσότερο από ό,τι παίρνει.
