Ο τουρισμός είναι στήλη της φιλιππινέζικης οικονομίας, συνεισφέροντας ~12,7% του ΑΕΠ (προ-πανδημίας) και απασχολώντας 5,7 εκατομμύρια άτομα (13,5% της συνολικής απασχόλησης). Οι επιπτώσεις του κυλούν πολύ πέρα από ξενοδοχεία και αεροπορικές.
8+ εκατομμύρια ετήσιοι επισκέπτες (2019) ξόδεψαν ~9,8 δισεκατομμύρια $. Κυκλοφορεί μέσω καταλύσεων, τροφίμων, μεταφορών, χειροτεχνίας, ξεναγήσεων, γεωργίας (από-αγρό-στο-πιάτο). Οι αποστολές από εξωτερικούς εργαζόμενους τουρισμού προσθέτουν δισεκατομμύρια.
Θέσεις εργασίας καλύπτουν επίπεδα δεξιοτήτων: υπαίθριες, οδηγοί, δάσκαλοι δελφινιαρίων, μαγείρες, επιχειρηματίες τουριστικών πρακτορείων, ερμηνευτές κληρονομιάς, ψηφιακοί μάρκετινγκ. Κρίσιμο για αγροτικές/παρακτιές κοινότητες με λίγες εναλλακτικές. Γυναίκες και νέοι ωφελούνται ανισομερώς.
Ο τουρισμός οδηγεί αναβαθμίσεις αεροδρομίων (Κларκ, Μπόχολ, Πουέρτο Πριγκέσα), δίκτυα δρόμων (Κορντιγέρα, Παλάουάν), λιμένες, νερό/αποχέτευση, ψηφιακή συνδεσιμότητα—ωφελώντας τους κατοίκους καθημερινά.
Τα έσοδα χρηματοδοτούν αποκατάσταση τόπων UNESCO (Βίγκαν, μπαροκ ναοί, Τεράστια Πεδιάδα). Εορταί (Ατι-Ατichάν, Σινούλογκ, Καδαγιαουάν) κερδίζουν πόρους. Εγχώρια τέχνες (ύφανση, γλυπτική, μεταλλουργία) βρίσκουν αγορές. Πολιτιστική περηφάνια ενισχύει την ταυτότητα.
Τέλη θαλάσσιων πάρκων (Τουμπατάχα, Απο Ριφ) χρηματοδοτούν φρουρούς, αποκατάσταση κοραλλιών, έρευνα. Κοινωνική οικοτουρισμός (γάτα-φάλαινες Ντονσολ, φωτεινά πεπεριφώτα Ιουαχίγκ) δημιουργίνουν motivaция διαχείρισης. Αλλά ο υπέρτατουρισμός ρισκάρει (κλείσιμο Μπορακάγ 2018) απαιτεί αυστηρά όρια χωρητικότητας.
Η στροφή του DOT «Fun Philippines» προς αγροτικό, θρησκευτικό και wellness τουρισμό στοχεύει να διασκορπίσει οφέλη, να μειώσει εποχικότητα και να προστατεύσει το φυσικό/πολιτιστικό κεφάλαιο που κάνει τις Φιλιππίνες μοναδικές.
