Η διπλή ταυτότητα της Γεωγραφίας δεν είναι αντίφαση — είναι το χαρακτηριστικό της δύναμης. Το μάθημα κάθεται στην τομή φυσικών και ανθρώπινων συστημάτων, χρησιμοποιώντας επιστημονικές μεθόδους για να μελετά και τα δύο.
Σύστημα Γης: Μορφές εδάφους (γεωμορφολογία), κλίμα (κλιματολογία), νερό (υδρολογία), εδάφη (πεδολογία), βιοτα (βιογεωγραφία). Μέθοδοι: Πεδικές μετρήσεις, τηλεπισκόπηση (δορυφόροι, LiDAR), μοντελοποίηση GIS, στατιστική ανάλυση, εργαστηριακή ανάλυση (συροδευτικά cores, δαχτυλίδες δέντρων). Τεχνολογία: GPS, drones, υπερφασματική απεικόνιση, κλιματικά μοντέλα. Παράδειγμα: Επιστήμη Συστήματος Γης — συνδεδεμένες σφαίρες (ατμόσφαιρα, υδρόσφαιρα, λιθόσφαιρα, βιόσφαιρα).
Ανθρώπινα Συστήματα: Πολιτισμός (γλώσσες, θρησκείες, ταυτότητες), οικονομία (εμπόριο, βιομηχανία, εργασία), πολιτική (σύνορα, γεωπολιτική, διακυβέρνηση), αστικοποίηση (πόλεις, μετανάστευση, σχεδιασμός), ιστορία (εξέλιξη τοπίου, ιστορική οικολογία). Μέθοδοι: Εθνογραφία, ερωτηματολόγια, συνεντεύξεις, συμμετρική χαρτογράφηση, ανάλυση λόγου, ποσοτικές χωρικές στατιστικές. Θεωρίες: Πολιτική οικολογία, φεμινιστική γεωγραφία, μετααποικιακτή κριτική, χωρική δικαιοσύνη.
Η μαγεία συμβαίνει στο ανθρωπο-περιβαλλοντικό interface: κλιματική προσαρμογή, σύγκρουση πόρων, αστικές θερμικές νήσοι, νοσολογία ασθενειών, τροφικά συστήματα, διατήρηση. Η Γεωγραφία ρωτάει: Πού; Γιατί εκεί; Πώς συνδεδεμένα; Ποια συνέπειες; Για ποιους;
Αυτός ο συνδετικόςismus — μέτρηση plus νόημα, πρότυπα plus διεργασίες, βιοφυσική plus εξουσία — είναι αυτός που κάνει τη γεωγραφία να γειφυρώνει τμείς, χρηματοδοτικά όργανα και παγκόσμιες προκλήσεις από κλιματική αλλαγή έως μετανάστευση.
