Όταν δεν ξενώνουν, οι γκριζλί αrkούδες περνούν μεγάλο μέρος του χρόνου τους κινούμενοι ψάχνοντας για φαγητό. Ως αποτέλεσμα, πολλά εθνικά δάση και πάρκα των ΗΠΑ παρέχουν ανεπιθύμητα συναντητηρίων μεταξύ ανθρώπων και γκριζλί. Τέτοιες αντιμετωπίσεις μπορούν να είναι καταστροφικές για τους επισκέπτες, δεδομένου του μεγέθους αυτών των ζώων και της τάση τους για τρέψιμο. Για αυτούς που καμπάρουν ή κυνηγούν πολύ έξω, είναι καλύτερο να κατανοήσετε πώς οι γκριζλί κυνηγούν φαγητό για να αποφύγετε να γίνετε το επόμενο γεύμα τους.
Οι γκριζλί δεν έχουν πρόβλημα να μπουν σε ποτάμια και λίμνες για φαγητό, siendo ικανά να πιάνουν ψάρια με τα νύχια και το στόμα τους. Αυτά τα αρκούδες συνήθως τοποθετούνται ακριβώς στη μέση της υδατικής κίνησης περιμένοντας το δείπνο να έρθει σε αυτά. Οι αναπαραγωγές σαλμόνων στη Βορειοδυτική Πασιφική τη σηκώνουν γκριζλί μαζικά σε ποτάμια και εκβολές ποταμών, δημιουργώντας κολωνίες μεταξύ ζώων που κανονικά πλανούνται σε μονοπάτια.
Οι γκριζλί πλανούνται εκτεταμένα στην δυτική ημιμέρεια της Καναδά και xuống στα βορειότερα σημεία των ΗΠΑ. Αυτά τα περιοχές παρέχουν αφθονική περιοχή τροφίμων επειδή το μεγαλύτερο μέρος της γης είναι αγροτικό και άγριο με σημαντικούς πληθυσμούς ζώων.
Είναι εξαιρετικά ισχυρά, αυτά τα αρκούδες μπορούν να καταστρέψουν θηλαστικά τόσο μεγάλα όσο βίσονες και ελάφια, αλλά τα γκριζλί τρώνε σχεδόν τα πάντα. Η διατροφή τους περιλαμβάνει τόσο κρέας όσο και φύτα. Στην πραγματικότητα, τα φύτα αποτελούν το 90 ποσοστό της διατροφής ενός γκριζλί σε δεδομένη ημέρα.
Επειδή οι πηγές τροφής αλλάζουν με τις εποχές, τα γκριζλί κινούνται για να διατηρήσουν ανοιχτές τις επιλογές τους για τρέψιμο. Τα αρκούδες κινούνται με βάση την προηγούμενη εμπειρία και γνώση κυνήγισης πηγών τροφής, οπότε μετανιστεύονται εποχιακά για να μείνουν τρεφοδότημένοι.
Τα γκριζλί μπορεί να αποφύγουν την ξενώση αν η κοντινή πηγή τροφής είναι αφθονική. Έχουν γνωστός να τρέφουν ολόκληρο το χειμώνα, επιστρέφοντας στην ξενώση μόνο όταν το φαγητό γίνεται σπάνιο, σε οποία περίπτωση τα αρκούδες μπορούν να ξενώσουν μέχρι οκτώ μήνες. Ο καθοριστικός παράγοντας για το μήκος της ξενώσεως εξαρτάται από το πόσο θα διαρκέσει ο κρύος καιρός.
Ειδικά σε κατασκηνώσεις και συχνούμενες περιοχές καμπινγκ, η ασφαλής αποθήκευση τροφίμων είναι κρίσιμη. Τα γκριζλί έχουν οξύ μυρίτιδα και μυρίζουν φαγητό πακεταρισμένο σε δοχεία ή ακόμη και μέσα σε αυτοκίνητα. Το τελευταίο πράγμα που θέλει ένας φύλακας πάρκου είναι να συνηθίσει ένα γκριζλί να βρίσκει φαγητό μεταξύ ανθρώπων, γιατί αυτό τελικά σημαίνει ότι το αρκούδα θα βγάλει στη ζωή, γινόμενος πολύ κίνδυνος για τους επισκέπτες του πάρκου. Ως αποτέλεσμα, όλα τα πάρκα και κατασκηνώσεις έχουν κανόνες σχετικά με την ασφαλή ασφάλεια τροφίμων για να αποφύγουν προβλήματα με τα αρκούδα.
Τα γκριζλί αρκούδες δεν είναι πάνω από το να νεκροφαγούν επίσης. Θα βρουν πηγές τροφής σε υπολειπόμενα νεκρά, νεκρά ζώα και απόβλητα όπου άλλα ζώα δεν θα. Στην πραγματικότητα, όταν το φαγητό είναι σπάνιο κατά το χειμώνα, αυτά τα αρκούδα έχουν γνωστός να ανακυκλώνουν τα δικά τους καλοσυντηρητικά απόβλητα ως πηγή τροφής. Στο Εθνικό Πάρκο Γελούστοουν, τα γκριζλί έχουν συνεχίζοντα διαγωνισμό με λύκους για φαγητό, χρησιμοποιώντας συχνά τους λύκους για να πάρουν νεκρά χωρίς να χρειάζεται να κυνηγήσουν. Αυτή η προσέγγιση δεν λειτουργεί πάντα, αν υπάρχουν αρκετά λύκοι για να τσιμπήσουν το αρκούδα μέχρι να φύγει.
