Το Σύνταγμα της Νιγηρίας του 1999 — το νομικό θεμέλιο της πιο πληθυσμένης δημοκρατίας της Αφρικής — δεν προέκυψε από κενό. Κατασκευάστηκε προσεκτικά από έξι κύριες πηγές, συνθέτοντας την αυτοχθόνη εμπειρία με διεθνή μοντέλα για να αντιμετωπίσει την πολύπλοκη ποικιλία της χώρας.
Το Σύνταγμα του 1979, το δεύτερο κοινοβουλευτικό χάρτη της Νιγηρίας, υπηρέτησε ως κυρίως αναφορικό έγγραφο. Οι συντάκτες δανείστηκαν εκτενώς από τη δομή του — προεδρικό σύστημα, φεδαλισμός, κεφάλαιο θεμελιωδών δικαιωμάτων — προσαρμόζοντάς το στις μετα-στρατιωτικές πραγματικότητες.
Η αμερικανική επιρροή είναι αμφισβητήσιμη: διαίρεση εξουσιών μεταξύ εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής· κεφάλαιο δικαιωμάτων τύπου Bill of Rights· και φεδαλικό σύστημα διαμοιρασμού εξουσίας μεταξύ κεντρικής και περιφερειακής κυβερνήσεων.
Ως πρώην βρετανική αποικία, η Νιγηρία κληρονόμησε έννοιες κυριαρχίας κοινοβουλίου, δικαμερική νομοθεσία (Γερουσία και Κοινοβούλιο Αντιπροσώπων), και ορισμένες θεσμικές συνθέσεις ριζωμένες στη βρετανική συνταγματική πρακτική.
Το σύνταγμα αναγνωρίζει το εθιμικό δίκαιο και τις παραδοσιακές ιδρύσεις, αντικατοπτρίζοντας τα 250+ εθνικά της Νιγηρίας. Τα δικαστήρια Σαρία λειτουργούν σε κάποιες βόρειες πολιτείες για προσωπικό δίκαιο, ενώ τα εθιμικά δικαστήρια διαχειρίζονται τοπικές διαφορές αλλού.
Οι διατάξεις θεμελιωδών δικαιωμάτων — ζωή, αξιοπρέπεια, ελευθερία, δίκαιη δίκη, ιδιωτικότητα, έκφραση — ηχώ την ΚΔΑΔ, ενσωματώνοντας διεθνή πρότυπα ανθρώπινων δικαιωμάτων στην εσωτερική νομοθεσία.
Πολλά εθνικά συνέδρια (1994–95, 2005, 2014) συνέλεξαν νομικούς ειδικούς, παραδοσιακούς άρχοντες, κοινωνία των πολιτών και πολίτες. Οι συστάσεις τους σχήμασαν αντιφατικές διατάξεις για έλεγχο πόρων, δημιουργία πολιτειών και διαμοιρασμό εξουσίας.
Μαζί, αυτές οι πηγές παρήγαγαν ένα σύνταγμα που επιδιώκει να ισορροπήσει την ενότητα με την ποικιλία, την κεντρική εξουσία με την τοπική αυτονομία, και την παράδοση με τη σύγχρονη εποχή — ένα συνεχιζόμενο έργο στον δημοκρατικό δρόμο της Νιγηρίας.