Ανεξαρτησία της Νιγηρίας: Δεν «απονεμήθηκε ευγενικά» — Κερδίστηκε μέσω πίεσης

Η υπόθεση είναι ψευδής. Η Βρετανία δεν χάρισε στην Νιγηρία την ανεξαρτησία «πιο ευγενικά» από άλλες αποικίες. Ο δρόμος ήταν ανταγωνιστικός, διαπραγματευτικός και κρισιμός.

Το Πραγματικό Χρονολόγιο

• 1940s: Αυξάνεται εθνικισμός (Ννάμντι Αζίκιουε, Ομπαφέμι Αβόλωουα, Αχμάντο Μπέλο) — κόμματα, εφημερίδες, απεργίες.
• 1946 Σύνταγμα Ρίτσαρντς: Βρετανική επιβλητική περιφερειακή αρχή (Βορράς, Δύση, Ανατολή) — οξυνόυνται εθνικές διχοτομίες.
• 1951 Σύνταγμα Μακφερσον: Περιορισμένη αυτοδιοίκηση — οι Νιγηρίτες ζητούσαν περισσότερα.
• 1953 Συνταγματική Κρίση: Πρόταση ανεξαρτησίας (1956) απορρίφθηκε από Βορρά → ταραχές Κανό. Συνέδρια Λονδίνου (1953, 1954, 1957, 1958).
• 1954 Σύνταγμα Λύτλτον: Ομοσπονδία, περιφερειακές πρωτευούσες — αλλά οι Βρετανοί κράτησαν άμυνα, εξωτερικά, αστυνομία.
• 1957–58: Ανατολική & Δυτική περιφέρεια αυτοδιοικούνται; Βορράς καθυστέρησε (1959).
• 1959 Εκλογές: NPC (Βορράς) + NCNC (Ανατολή) συμμαχία → Αμπουμπακάρ Ταφαουά Μπαλέβα Πρωθυπουργός.
• 1 Οκτ 1960: Ανεξαρτησία — αλλά Βασίλισσα ακόμα αρχή κράτους, Συμβούλιο Ιδιωτών τελική προσφυγή, συμμαχίες άμυνας με UK.
• 1963: Δημοκρατία — Ννάμντι Αζίκιουε πρόεδρος, πλήρης κυριαρχία.

Γιατί φύγαν οι Βρετανοί (Οχι «Ευγενικά»)

1. Παγκόσμια πίεση: Ανάκριση ΟΗΕ αποικιοκρίσεως (1960), αμερικανική αντί-αποικιακή στάση, ντροπή Σουέζ (1956).
2. Κόστος: Αυτοκρατορία ανεπάρκεια μετά WWII.
3. Εθνικιστική ορμή: Απεργίες (γενική απεργία 1945), διαμαρτυρίες, πολιτική ωριμότητα.
4. Ψυχρός Πόλεμος: Φόβος σοβετικής επιρροής στο κενό.
5. Διαχειριζόμενη έξοδος: Η Βρετανία σχήμασε ομοσπονδία, κράτησε στρατιωτικές/οικονομικές δεσμεύσεις (Στερλίνα Ζώνη, συμφωνίες άμυνας).

Συγκριτικό

Γκάνα (1957) — ομαλότερη. Κένυα (1963) — πόλεμος Μαου Μαου. Αλγερία (1962) — βαρύς πόλεμος. Νιγηρία: διαπραγματευμένη ομοσπονδία με ενσωματωμένες ραγδαδιές. Όχι «ευγενικά». Συγχωρήθηκε.