Το δάσος της Αμαζονίας διατηρεί ένα από τα πιο θερμικά σταθερά κλίματα της Γης. Οι μέσες θερμοκρασίες dao κυμαίνονται στενά από 25°C έως 28°C (77°F έως 82°F) καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, με ελάχιστη εποχιακή διακύμανση—άμεσο αποτέλεσμα της ισημερινής θέσης και του αυτο-ρυθμιστικού υδρολογικού κύκλου.
Κοντά στην ισημερινή (0-10°Ν), η ηλιακή γωνία ποικίλλει ελάχιστα ετησίως. Το μήκος ημέρας μένει ~12 ώρες ολόκληρο το χρόνο. Καμία μείωση γωνίας "χειμερινού" ήλιου. Συνεπής ενεργειακή εισροή = συνεπής θερμοκρασία.
Ημερήσια κλίμακα: 5-8°C (9-14°F) — η διαφορά ημέρας/νύχτας υπερβαίνει την εποχιακή.
Εποχιακή κλίμακα: 1-3°C (2-5°F) — "ψυχρότερος" μήνας (Ιούλιος, χειμερινή ημισφαίριο) εναντίον "ζεστότερου" (Νοέμ-βρ-Δεκέμβρ).
Εκείνους: Σπάνια <20°C (68°F) ή >35°C (95°F) στο επίπεδο εδάφους. Κορυφές κάροψης μπορεί να φτάσουν 38°C.
Η Αμαζονία έχει ζεστάνει ~0,5-0,8°C από το 1980. Μακρυνόμενη ξηρή περίοδος. Η θερμική σταθερότητα μειώνεται—περισσότερες ζεστές μέρες, μεγαλύτερες καύσωνες. Κίνδυνος καμπής: αν η αποδάσηση + ζέσμη μειώσουν την διαρροή αρκετά, ο αυτο-ρυθμιστικός κύκλος σπάει, μετατρέποντας το δάσος σε σαβάνα (κατώφλι απώλειας 25-30%).
Η σταθερή ζέστη επιτρέπει ετήσια ανάπτυξη (χωρίς νάρκωση) — υψηλότερη χερσαία ΠΠΠ (Πρωτογενής Παραγωγικότητα). Αλλά για τους ανθρώπους: καμία "ψυχρή περίοδος" ανακούφιση· θερμικός στρες σταθερός· النواقل ασθενειών (ελέφαντας, ντένγκε) ετησίως. Προσαρμογές εθνών: στέγη, χρονισμός δραστηριοτήτων, κουλτούρα υγραντήσεως.
Η θερμική σταθερότητα της Αμαζονίας είναι και ο οικολογικός της κινητήρας και φάρος κλιματικής αλλαγής.