Σχετικά με την προέλευση της γαλλικής πόλης Κανπέρ, είναι δύσκολο να διαχωρίσετε ιστορία από θρύλο. Λέγεται ότι τον 5ο αιώνα, ο Βασιλιάς Γκράντλον, μόλις έφτασε, ονόμασε τη νότια ακτή της σημερινής Βρετάνης «Κορνουάγια», από την πατρίδα του, την Κορνουάλια στη Βρετανία.
Αν και η ιστορία του Γκράντλον είναι αμφισβητήσιμη, είναι αλήθεια ότι τον 5ο και 6ο αιώνα, Κέλτες από Ιρλανδία, Ουαλία, Σκωτία και Κορνουάλια πέρασαν το Αγγλικό Κανάλι και εγκαταστάθηκαν στη Βρετάνη (σημαίνει «Μικρή Βρετανία»). Οι κάτοικοι μιλούν βρετάγνικα, γαελική διάλεκτο παρόμοια με Ιρλανδία/Σκωτία. Γενικά, οι Βρετώνες παρέμειναν ανεξάρτητοι, γίνοντας μέρος της Γαλλίας επίσημα το 1532.
Ο ορίζοντας της Κανπέρ κυριαρχείται από τους διπλούς βελώνες της γοτθικής Καθεδρικής, η κατασκευή της άρχισε 1239 και τελείωσε 1515. Στο ιστορικό κέντρο, στενές οδοί με μισοξυλουργημένα σπίτια από τον Μεσαίωνα. Δια του Οδετ River: όμορφα πετρινά κτίρια από την Αναγέννηση.
Η φαϊάνς κεραμική (κεραμικά με χρωματιστά γλαζούρες) που έγινε παγκοσμίως διάσημη, κατασκευάστηκε πρώτη φορά στη Κανπέρ το 1708 από τον master potter Πιέρ Μπουσκέ. Τέλη 19ου αιώνα, τρία εργοστάσια λειτουργούσαν: Porquier, Grande Maison (De la Hubaudiere), Faiencerie d'Art Breton. Όλα: χειροκίνητη διακόσμηση. Συλλέκτες προτιμούν vintage faience ΠΡΙΝ τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Από 1945, τα εργοστάσια υιοθέτησαν σύγχρονες μεθόδους/μηχανήματα → ομοιόμορφα κομμάτια. Οι συλλέκτες πιστεύουν ότι η μηχανοποίηση αφαίρεσε χαρακτήρα/χάρισμα.
Οι περισσότερες φαϊάνς διακοσμημένες με Βρετώνες άντρες/γυναίκες σε παραδοσιακές φορεσιές. Εμπνευσμένοι από την θάλασσα: elaborate serving pieces με shellfish still-lifes ή Ποσειδώνα στα κύματα. Figurines: Βρετόνες γεροντοί και αγαπημένοι άγιοι.
Γέννηση: Ελι Φερόν (1718-1776), σκληρός κριτικός του Βολτέρ; Ρενέ Λενέκ (1781-1826), γιατρός που εφεύρε το στοθεσκόπιο; Μαξ Ζακ (1876-1944), συγγραφέας και ζωγράφος.
