Η φθορά από άνεμο διαμορφώνει δραματικά τοπία—yardangs, ventifacts, αμμωδές πεδία—αλλά δεν μπορεί να γλύψει ένα φαράγγι. Τα φαράγγια ορίζονται από βαθιά, κατακόρυφες τοιχωμένες κοιλάδες που διαμορφώνονται κυρίως από ποταμική φθορά: ποταμοί που κόβουν βράχο μέσα σε γεωλογικό χρόνο.
Ο άνεμος λείπει την μάζα, τη συνέχεια, και τη υδραυλική δύναμη για να αφαιρέσει υποστρώμα στην κλίμακα και το βάθος που απαιτείται για τη διαμόρφωση φαράγγιου. Ενεργεί στην επιφάνεια σωματιδίων, τριβοντας εκτεθειμένα βραχοειδή πρόσωπα, αλλά δεν μπορεί να εγκοίλει κανάλι εκατοντάδες μέτρα βάθος μέσω στρωματωμένων στρωμάτων.
Στις ξηρές περιοχές, άνεμος και νερό συχνά δουλεύουν μαζί: αιφνιδιαστικές πλημμύρες κάνουν τη βαθιά κοπή· ο άνεμος πλατύνει και γλυφάνει τα τοιχώματα μετά. Αλλά ο πρωτεύων παράγοντας είναι το νερό—αפילו στις έρημους, όπου σπάνιες αλλά καταστροφικές πλημμύρες πραγματοποιούν το μεγαλύτερο μέρος της φθοράς.
Εικονικά φαράγγια (Grand Canyon, Fish River Canyon, Copper Canyon) οφείλουν την ύπαρξή τους στους ποταμούς, όχι στον άνεμο.
