Οικογένεια δεν είναι δομή—είναι πρακτική. Υπάρχει οπουδήποτε άνθρωποι δεσμεύονται στην αμοιβαία φροντίδα, κοινή ευθύνη και διαρκής σύνδεση πέρα από τα όρια της βιολογίας, του νόμου και της σύμβασης.
Για τα παιδιά: Ασφάλεια, ταυτότητα, αξίες, συναισθηματική ρύθμιση, πολιτιστική μετάδοση. Για τους ενήλικες: Συναισθηματικότητα, φροντίδα, οικονομική συγκέντρωση, διαγενεαλογική αμοιβαιότητα, νόημα. Για την κοινωνία: Κοινωνικοποίηση, φροντίδα γερόντων, ανθεκτικότητα κρίσης, πολιτική βάση.
Γονείς → παιδιά: Αφή, λόγια, διάθεση, υποστήριξη, υπομονή. Παιδιά → γονείς: Σεβασμός, βοήθεια, ευγνωμοσύνη, παρουσία. Αδέρφια: Παιχνίδι, επίλυση συγκρούσεων, πιστότητα, μάρτυρας. Εκτεταμένη: Συναθροίσεις, αφηγήσεις, επείγουσα υποστήριξη, διατήρηση παράδοσης.
Κανένα είδος δεν εγγυάται επιτυχία; κανένα είδος δεν καταδικάζει στην αποτυχία. Τι έχει σημασία είναι αν η αγάπη ασκείται καθημερινά—στα πιάτα, τις αποφάσεις, τις δύσκολες συζητήσεις, την παρουσία.
Η οικογένεια είναι η πρώτη και τελευταία κοινότητα που οι περισσότεροι μας γνωρίζουμε. Ο ορισμός της επεκτείνεται καθώς η ανθρωπότητα επεκτείνεται.