Στα Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, η νύμφη Ηχώ πέφτει θύμα μίας σκληρής στροφής μοίρας αφού διασχίσει τα μονοπάτια του όμορφου αλλά καυχημένου νεαρού Ναρκίσσου. Καταραμένη από την Ήρα να επαναλαμβάνει μόνο τις τελευταίες λέξεις που της λέγονται, η Ηχώ δεν μπορούσε ποτέ να δηλώσει ελεύθερα την αγάπη της. Όταν τελικά αποκάλυψε την εαυτή της στον Νάρκισσο, αυτός την απέρριψε ακαταγνώστως, δηλώνοντας ότι θα πεθαινε πριν αφήσει την Ηχώ να απολαύσει την επραξία του.
Σπασμένη καρδιά, η Ηχώ φύγεuvre στα βουνά και ξεφύλλωσε σε μοναξιά. Το σώμα της ξεξηραίνετο μέχρι να μείνει μόνο η φωνή της—μια ασώματη ηχώ που διαμένει στα σπηλία και τις φαράγγια, επαναλαμβάνοντας αιώνιως τις τελευταίες συλλαβές των περαστικών. Ο μύθος υπηρετεί ως πικρή αλληγορία για την καταναλωτική φύση του μη αποκριθέντος έρωτα και την απώλεια του εαυτού που μπορεί να συνοδεύει.
Η ιστορία της Ηχής έχει εμπνεύσει αμέτρητα καλλιτεχνικά έργα, από την αναγεννησιακή ποίηση στην σύγχρονη ψυχολογία (ο όρος "ηχοϊσμός" περιγράφει αυτούς που δυσκολεύονται να εκφράσουν τις δικές τους ανάγκες). Το ακουστικό φαινόμενο που φέρει το όνομά της παραμένει απόδειξη της αιώνιας αντηχούσης του μύθου.
