Ο Αμερικανικός Ρομαντισμός (π.χ. 1820–1865) διαμορφώθηκε βαθιά από τις πολιτικές αναταραχές και τις φιλοδοξίες του έθνους.
Δημιούργησε μια νέα εθνική ταυτότητα ριζωμένη στην ελευθερία και την αυτοκαθορισμό. Οι ρομαντικοί (Γιοβίνγκ, Κούπερ, Μπράιανγκ) γιορτάζουν την Επανάσταση ως ηθική νίκη — ελευθερία εναντίον τυραννίας, το άτομο εναντίον αυτοκρατορίας.
Οι ριζοσπαστικές της ιδεές — ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα — ενέπνευσαν τους πρώιμους ρομαντικούς. Η Τάνα της Τέρας αργότερα προκάλεσε προσοχή, αλλά το όραμα της λαϊκής κυριαρχίας παρέμεινε.
Μεταμόρφωσε την αγροτική Αμερική σε αστική, μηχανικοποιημένη κοινωνία. Οι ρομαντικοί εκρίτηκαν την ανθρωποδαίτησή της: απώλεια φύσης, αποτριβή εργασίας, ψυχρές πόλεις. Ο Θόρο στο Γουόλντεν, τα «σκοτεινά σατανικά μύλοι» του Μέλβιλ, τα μολυσμένα τοπία του Χόθορν.
Η πολιτική του «κοινού ανθρώπου» του Άντρεου Τζάκσον διέπεφε το λευκό ανδρικό ψήφισμα και επίθεσε στην ελίτικη προνομιά. Οι ρομαντικοί όπως ο Γουίτμαν («Ακούω την Αμερική να τραγουδά») ηγιάσαν τον δημοκρατικό ηθός — αν και συχνά τυφλοί για την αποκλεισμό γυναικών, εγχωρίων Αμερικανών και σκλάβων.
Η εδαφική ανάπτυξη τρέφει την «τελευταιαία αμυντική θεώρηση» — η ερημιά ως καύσιμα αμερικανικού χαρακτήρα. Αλλά συνεπάγατο και απομάκρυνση και διαμαρτυρίες σκλαβωμού που διέσπασαν τη ρομαντική συναίνεση.
Αποτέλεσμα: Μια λογοτεχνία μελετημένη με ατομισμό, φύση ως καταφύγιο, και την τάση μεταξύ δημοκρατικής υπόσχεσης και ηθικής συμβιβασιμότητας.
