Οι ποταμοί που διασχίζουν ξηρές ζώνες—ως ο Νείλος, Κολοράντο, Μουρρέι-Ντάρλινγκ—διαμένουν μέσω συνδυασμού φυσικής υδρολογίας και ανθρώπινης διαχείρισης.
Κατά υγρές περιόδους, το νερό του ποταμού διεισδύει στους υδροφόρους, οι οποίοι αργότερα απορροφούν πίσω στο κανάλι (baselflow), διατηρώντας τη ροή κατά ξηρές περιόδους.
Πολλοί ερημικοί ποταμοί είναι εφημεριώδεις (ρέουν μόνο μετά βροχή) ή διαλείποντες (εποχιακοί). Προσαρμόζονται σε κύκλους πλεονάζουσας-μειούσας, με οικοσυστήματα προσαρμοσμένα σε παλμιαία διαθεσιμότητα νερού.
Ακόμα και τα ξερά βέλη ποταμών υποστηρίζουν ζωή: υπορρεϊκές ζώνες (υπογεία ροή) φιλοξενούν μικροοργανισμούς και ασπόνδυλα· πλημμυρικές παλάμες εκκινούν γεγονότα αναπαραγωγής για ψάρια, βάτραχους και φυτά.
Φράγματα, τεχνητές λίμνες και κανάλια (π.χ. Φράγμα Χούβερ, Υψηλό Φράγμα Ασουάν) αποθηκεύουν νερό υγρής περιόδου για απελευθέρωση ξηράς, επιτρέποντας γεωργία, πόλεις και υδροηλεκτρική ενέργεια αλλά αλλάζοντας φυσικά καθεστώτα.
Τα εγχώρια είδη δείχνουν ανοχή στην ξηρασία: βαθιά ρίζες φρεατόφυτα (καστανιές, μεσκίτες), αισθησιακό βάτραχοι, και ψάρια με ανθεκτικά στα ξηρά αυγά.
Ριπαριακά καταφύγια, διανομές περιβαλλοντικής ροής και διαχείριση νομιάς διατηρούν την ακεραιότητα του καναλιού και την ποιότητα νερού.
Η ισορροπία διανομής μεταξύ γεωργίας, δήμων, βιομηχανίας και οικολογίας—μέσω συνθηκών, αγορών και μέτρων αποδοτικότητας—είναι κρίσιμη για τη μακροχρόνια επιβίωση του ποταμού.
Η επιμονή ενός ερημικού ποταμού εξαρτάται από την αλληλεπίδραση γεωλογίας, κλίματος, βιολογίας και σοφής ανθρώπινης διαχείρισης.
