Ο πρώτος κινητήρας για την ανθρώπινη μετανάστευση πέρα από τη Γέφυρα της Βερινγίας (Beringia) κατά το Τελευταίο Γλακιάριο Μέγιστο ήταν η παρακολούθηση πόρων—συγκεκριμένα, ακολουθώντας κοπάδια μεγαλοπανιών. Καθώς οι πλειστοκαινικοί παγετώνες κλείδωσαν νερό ωκεανού, το επίπεδο της θάλασσας έπεσε 120+ μέτρα, αποκαλύπτοντας μια γέφυρα χερσαίας 1.000 μίλια πλάτους μεταξύ Σιβηρίας και Αλάσκας περίπου 25.000-11.000 χρόνια πριν.
Δεν ήταν ένας σκοπιμός "διαβατισμός" αλλά μια σταδιακή επέκταση εύρους. Μανμόθ, βιζόνια, άλογα και καρίβου μετέβησαν στα νεοεξοφλημένα, παραγωγικά λιβάδια της Βερινγίας—ένα οικοσύστημα που ονομάζεται "Λιβάδι Μανμόθ". Ανθρώπινοι κυνηγοί, εξαρτημένοι από αυτά τα ζώα για κρέας, λίπος, οστά, ελέφαντινο και δέρματα, ακολούθησαν. Η γέφυρα χερσαία παρείχε ίδια πόρους: θαλάσσιες μύες ακτών, ψάρια, υδατόπτηνα και φυτικά τρόφιμα.
Γενετικές και αρχαιολογικές αποδείξεις υποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι μπορεί να έζησαν στη Βερινγία για χιλιετηρίδες (υπόθεση "Beringian Standstill") πριν κινηθούν νότια καθώς ανοίγηκαν corredors χωρίς πάγο. Η μετανάστευση δεν ήταν ενιαίο γεγονός αλλά διαδικασία διασποράς πληθυσμού, προσαρμογής και ποικιλίας που τελικά κατείληξε την Αμερική. Η κατανόηση αυτού απαιτεί να βλέπουμε τη Βερινγία όχι ως γέφυρα να διαβαινεις αλλά ως biotope να κατοικείς—ένα που εξαφανίστηκε υπό αυξανόμενες θάλασσες καθώς τα παγετώνες λιώναν, απομονώνοντας τους αμερικανικούς πληθυσμούς για χιλιετηρίδες.
