Μια καταρράκτης είναι αμφισβήτητα ένας φυσικός πόρος—συγκέντρωση κινητικής ενέργειας, γλυκών νερών, και οικολογικής αξίας σε μια τοπογραφική διακοπή. Πέρα από το τοπίο, οι καταρράκτες παρέχουν υλικούς οφέλη στα ανθρώπινα και φυσικά συστήματα.
Κεφαλή (κατακόρυφη πτώση) + ροή = ενέργεια. Οι καταρράκτες συγκεντρώνουν υδραυλική κεφαλή, επιτρέποντας αποδοτικές στιβίνες. Παραδείγματα: Νιάγκαρα (2,4 GW), Ιγκαζού, Βικτόρια Φολς σταθμοί. Ακόμα και μικρές καταρράκτες τροφοδοτούν απομακρυσμένες κοινότητες.
Οι βραχοκρήνες και οι ανωτερικοί ταμιευτήρες παρέχουν αστική, γεωργική, βιομηχανική υδροδότηση. Η κάθιση ψάμμου βελτιώνει την ποιότητα.
Ενώ οι καταρράκτες προκαλούν ανωτερική φθορά (υποχώρηση), αποσβέννυουν ενέργεια που αλλιώς θα σκάβαινε κατεβάτικα κανάλια. Οι βραχοκρήνες λειτουργούν ως απορροφητές ενέργειας.
Απειλές: διελασμός (αποξήρανση), ψαμμώδης, ρύπανση, κλιματική μείωση ροής. Προστασία απαιτεί περιβαλλοντικές ροές κατανομής, διαχείριση λεκάνης, χωρητικότητα φέρουσα τουρισμού.
Οι καταρράκτες είναι συμπυκνωμένη υποδομή της φύσης—παρέχουν ενέργεια, νερό, ζωή, και νόημα. Η διατήρησή τους είναι ασφάλεια πόρων.