Οι κολονιακοί Δασικοί Νόμοι (ειδικά της Ινδίας 1865, 1878, 1927) επανέδρωσαν την ύπαρξη των νομάδων σε ολόκληρη τη Βρετανική Αυτοκρατορία:
Τα δάση ανακατηγοριοποιήθηκαν ως «Αποκλεισμένα» ή «Προστατευμένα» απαγορεύοντας ή επιτρέποντας νομία μόνο με άδεια. Η παραδοσιακή ανοιχτή πρόσβαση τελείωσε. Τα κοπάδια συγκεντρώθηκαν σε στεγνούμενα κοινά, επιταχύνοντας την αποκάλυψη.
Τα γειτονικά εδάφη νομιάς (gochar, oran, gauchar) απορροφήθηκαν στα δασικά αποθέματα. Οι νομάδες έχασαν φέγγυ φθινοπωρινής βότανης, αναγκάζοντες σε μεγαλύτερες μεταναστεύσεις ή μείωση κοπαδιών.
Το μοντέλο φύλακας-δασικού εγκληματοποίησε την συνήθη χρήση. Απομακρυσμένα κτήνη, πρόστιμα, και συλλήψεις δημιούργησαν ένδεια ένταση. Οι νομάδες βλέπαν τα δάση ως πατρικά κοινά· το κράτος τα βλέπει ως έσοδα ξύλου.
Μερικές ομάδες (π.χ., Van Gujjars, Bakarwals, Raikas) εξελίχθησαν από καλοκαιρινά αλπινά λιβάδια. Η αναγκαστική εγκατάσταση διατάραξε κύκλους transhumance, κοινωνική οργάνωση, και πολιτισμική ταυτότητα.
Η περιορισμένη κινητικότητα έσπασε τη διαγενειακή μετάδοση: μνήμη διαδρομών, φαινολογία λιβαδιών, εθνο-κτηνιατρικές πρακτικές, προσαρμογή φυλών, και στρατηγικές αντιμετώπησης ξηρασίας.
Η ανεξάρτητη Ινδία κράτησε τους νόμους. Ο Νόμος Δασικών Δικαιωμάτων 2006 αναγνωρίζει δικαιώματα «κοινωνικών δασικών πόρων» για νομάδες, αλλά η εφαρμογή είναι ανώμαλη. Παρόμοια μοτίβα διαμένουν στην Αφρική (Μασαί, Φουλανι) και Κεντρική Ασία.
