Η αποδάσωση ενεργοποιεί μια ντόμινο πτώση υπηρεσιών οικοσυστήματος και πλανητικής σταθερότητας:
Τα δάση στεγάζουν ~80% των χερσαίων ειδών. Η εκκαθάριση καταστρέφει βιότοπο, κατακερματίζει πληθυσμούς, και οδηγεί στην εξαφάνιση — ειδικά για ειδικούς (ορογουτάν, γυπαέτες αετός, απέραντα έντομα, φυτά).
Τα δάση αποθηκεύουν ~860 Gt άνθρακα. Η αποδάσωση απελευθερώνει ~10% των ετήσιων ανθρωπογενών εκπομπών CO₂, μειώνοντας τη μελλοντική αποσβεστέωση και αλλάζοντας περιφερειακά μοτίβα βροχής (π.χ. Αμαζόνια «πετόμενα ποτάμια»).
Το εκτεθειμένο έδαφος υποφέρει φθορά από αέρα/βροχή, χάνοντας επιφανειακό έδαφος, οργανική ύλη, και ικανότητα κράτησης νερού — οδηγώντας στην ερημοποίηση (π.χ. Σαέλ, Πλατέο Λεσ).
Μειωμένη εξάτμιση → λιγότερο σύννεφα → χαμηλότερη βροχόπτωση. Συγχρόνως, απώλεια παρεμβολής/διείσδυσης → ξαφνικές πλημμύρες, μειωμένη ροή ξηράς εποχής.
Τα δάση κυκλώνουν στενά αζώτο, φώσφορο, κάλιο. Η εκκαθάριση διαρρέει θρεπτικά στα υδάτινα δίκτυα (ευτροφICATION) και εξαντλεί την εδαφική γονιμότητα.
Η αποδάσωση δεν είναι απλώς απώλεια δέντρων — είναι η αναρραφή των συστημάτων υποστήριξης ζωής της βιοσφαίρας.