Στην διεθνή οικονομία, τα τουριστικά έσοδα ταξινομούνται ως «αόρατες εξαγωγές» (εξαγωγές υπηρεσιών)—και το με δίκιο. Ο μηχανισμός απεικονίζει τις εξαγωγές αγαθών, αλλά το «προϊόν» διαβαίνει τα σύνορα αλλίως.
Δεν υπάρχει container, δελτίο τελωνείου ή φυσική μεταφορά της υπηρεσίας πέρα από το σύνορο. Η συναλλαγή καταγράφεται στο Ισοζύγιο Πληρωμών (Λογαριασμός Τρέχοντος, Υπηρεσίες), όχι στο εμπορικό βιβλίο αγαθών. Ωστόσο, η μακροοικονομική επίδραση είναι ίδια: ξένο νόμισμα μπαίνει στην εγχώρια οικονομία.
Οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την προώθηση τουρισμού ως προώθηση εξαγωγών: εμπορικές αποστολές, καμπάνιες «Brand [Χώρα]», διευκόλυνση βίζας και επενδυτικά κίνητρα για ξενοδοχειακές υποδομές. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (WTO) Γενική Συμφωνία Εμπορίου Υπηρεσιών (GATS) περιλαμβάνει ακόμη τον τουρισμό υπό Mode 2 (Consumption Abroad).
Έτσι, όταν ένας επισκέπτης αγοράζει ένα χειροκίνητο κιλίμ στη Μαρράκεσι ή ένα σούσι πρωινό στο Τόκιο, στην πραγματικότητα εισάγει την εμπειρία—και η πατρίδα τους εξάγει νόμισμα. Αυτή η αόρατη ροή κινεί πολύ ορατές αναπτύξεις.