Η παιδική ηλικία στο Πακιστάν αναπτύσσεται σε ένα πλούσιο φάσμα παιχνιδιών—από αιώνιες ομαδικές δραστηριότητες που απλώς χρειάζονται φαντασία, μέχρι την παγκόσμια ψηφιακή κουλτούρα. Το μίγμα αυτό αντικατοπτρίζει τον πολιτισμικό βάθος, την αστικοποίηση και τη νεανική Bevölkerungsδομή της χώρας (μέση ηλικία ~22).
Το εμβληματικό παιχνίδι ρακέτας και βατσούλας του Πακιστάν. Δύο ξύλα: το γκίλι (μικρό, κωνικό) και το ντάντα (μακρύ). Χτυπάς το γκίλι στον αέρα και το στέλνεις μακριά. Οι αμυντικοί προσπαθούν να το πιάσουν για να σε βγάλουν. Υπάρχουν ποικιλίες σε όλη την Πουντζάμπ, Σιντ, ΚΠ. Αναπτύσσει την οπτικοκινητική συντονισμό και τη στρατηγική σκέψη.
Πολιτισμική θεσμός—ειδικά το Μπασάντ (φεστιβάλ άνοιξης, πλέον περιορισμένο στην Πουντζάμπ). Το ντορ (κορδόνι καλυμμένο με γυαλί) για να κόβεις τους χαρταετούς των αντιπάλων. Μαχες στις ταράτσες, ολόκλυρες νύχτες φυλακής. Ο ουρανός της Λαχόρε γίνεται μωσαϊκό. Διδάσκει αεροδυναμική, υπομονή, ανταγωνισμό.
Πανκοσμιοποιημένο αλλά με τοπικό χρώμα: «Τσούπαν τσούπαι, καουν μπατσάγι;» (Κρυφτό, ποιος σωθείς;). Παίζεται στα στενά μοχάλα, αυλές, ταράτσες. Η νυχτερινή έκδοση (αντχέρι) προσθέτει θρίλερ.
Παιχνίδι κύκλου: ένα παιδί αφήνει ένα πανί πίσω από άλλο· το θύμα τρέχει γύρω από τον κύκλο. Τραγούδια, ρυθμός, προσδοκία. Ποικιλίες Πουντζάμπ/Σιντ.
Επτὰ επίπεδα πετρώματα στοιβάζονται· οι ομάδες εναλλάσσονται ρίχνοντας μπάλα για να τα ξεφυτρώσουν, μετά ξαναδομώντας τα αποφεύγοντας την μπάλα. Ομαδικότητα, στόχος, ταχύτητα.
Το Lok Virsa (Ισλαμαμπάντ), το Ίδρυμα Πολιτισμού Πουντζάμπ τεκμηριώνουν παραδοσιακά παιχνίδια. Τα σχολεία τα επανεισφέρουν στην Φυσική Αγωγή. Υποβολές για τη λίστα UNESCO αaterial πολιτισμικής κληρονομιάς εξετάζονται.
Το παιχνίδι στο Πακιστάν δεν είναι ασημαντικό—είναι πολιτισμική μετάδοση, φυσική ανάπτυξη, κοινωνική διαπραγμάτευση και χαρά. Είτε χτυπάς ένα γκίλι είτε κάνεις headshot στο PUBG, τα πακιστανά παιδιά διαπερνούν παράδοση και σύγχρονο με κάθε παιχνίδι.