Το μεγαλύτερο δάσος του κόσμου παίρνει το όνομά του από μια σύνδεση Ελληνικού μύθου και 16ου αιώνα εξερεύνησης.
Στην ελληνική μυθολογία, οι Αμαζόνες ήταν ένα έθνος γυναικών πολεμιστών—τοξότιδες, ιππεύτριες, ζωντανές χωρίς άντρες. Ο Ηρόδοτος τις τοποθέτησε κοντά στη Μαύρη Θάλασσα· μεταγενέστερες παραδόσεις τις μετέφεραν σε διάφορα σύνορα.
Το 1541–42, ο ισπανικός κοンキστάντντορ Φρανσίσκο ντε Ορεγιάνα έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που πλοίαρξε ολόκληρο τον ποταμό. Κατά την экспедиción, η παρέα του συνάντησε φυλές Ταπούγια όπου οι γυναίκες πολέμουσαν δίπλα στους άντρες. Ο φράτερ Γκάσπαρ ντε Καρβάχαλ, χρονογράφος της экспедиción, έγραψε:
«Αυτές οι γυναίκες είναι πολύ λευκές και ψηλές... πάνε στον πόλεμο ακριβώς όπως οι άντρες... είναι οι Αμαζόνες της αρχαίας μύθου.»
Ο Ορεγιάνα ονόμασε τον ποταμό Río de las Amazonas («Ποταμός των Αμαζόνων»). Το όνομα παρέμεινε, τελικά εκτείνοντας σε όλο το λεκάνη και το δάσος. (Νωρίτερα, ο Βικέντε Γιάνιες Πινθόν τον είχε ονομάσει Río Santa María de la Mar Dulce το 1500.)
Οι ανθρωπολόγοι πιστεύουν ότι οι «γυναικείες πολεμιστές» ήταν πιθανώς γυναίκες Ταπούγια που άμυναν την κοινότητά τους—πρακτική που καταγράφεται σε πολλούς αμαζονικούς πολιτισμούς. Ο μύθος των Αμαζόνων παρείχε ένα γνωστό πλαίσιο στους ευρωπαίους χρονογράφους για να ερμηνεύσουν μια άγνωστη πραγματικότητα.
Το όνομα ενσαρκώνει ένα αιώνας μοτίβο: Αβοριγενείς πραγματικότητες φιλτραρισμένες μέσω ευρωπαϊκής φαντασίας. Σήμερα, οι 400+ αβοριγενείς λαοί της Αμαζόνιας ανακτώνται τα δικά τους ονόματα για το δάσος—Γιανομάμι: Ουρίχι; Καγιαπό: Μεμπέγκοκρέ; Ασανίνκα: Πιγιάκο—υπομιμνέσκοντάς μας ότι η «Αμαζόνια» είναι الاستعمαρική ετικέτα για μια ζωντανή πατρίδα.
