Πριν φτάσει ο Κόλωνμπος το 1498, η Τρινιντάντ ήταν σπίτι για κοινότητες Αράβακ (Λοκόνο) και Καρίβ (Καλίνγκο) με ξεχωριστές γλώσσες, κοσμολογίες και βιώσιμους τρόπους ζωής. Η ισπανική αποικιοποίηση—επιβεβαιωμένη το 1532—ξεκίνησε μια καταστροφή από την οποία αυτές οι κουλτούρες δεν ανακούπησαν ποτέ πλήρως.
Οι εισαγόμενες ασθένειες—βαρύολο, μηνιγίτιδα, γρίπη—διαδόθηκαν ταχύτερα από τους ίδιους τους αποικιοκράτες. Με μηδενική ανοσολογική έκθεση, οι ποσοστοί θνησιμότητας φτάσαν 80–90% σε ορισμένα χωριά. Σκλαβωμοί, πόλεμοι και αναγκαστική μετακίνηση επιδεινώσαν την απώλεια.
Το σύστημα encomienda χάριζε στους ισπανούς εγκαταστάτες «φροντίδα» τοπικών ομάδων σε ανταλλαγή εργασίας. Στην πράξη, ήταν σκλαβιά: οι άνθρωποι εργάζονταν μέχρι θανάτου σε αλιευτικές μαργαρίταριες, φυτείες καπνού και εργαστήρια χρυσού. Οι Leyes de Burgos του 1511 και οι Leyes Nuevas του 1542 περιορίζονταν名義上 τις κακοποιήσεις αλλά εφαρμόζονταν άσχημα στην αποικιακή περιφέρεια.
Οι ισπανικές χορήγειες γης (mercedes) αγνόησαν την ιθαγενή κατοχή. Οι κοινότητες ωθήθηκαν από φέρτιλες κοιλάδες ποταμών και παρόχθιες ζώνες σε περιβλεπόμενες εσωτερικές γης, διαταράσσοντας πρότυπα αυτοδιαβίωσης (καλλιέργεια μάνιוק, αλιεία, κυνήγι) και ιεροί τόπους.
Οι μισσίες Καπουτσίνων και Φραγκισκάνων καταστέλλαν τις θρησκευτικές πρακτικές και τις κοινωνικές δομές. Τα παιδιά χωριζόταν από τις οικογένειες για καθολική εκπαίδευση. Μέχρι το τέλη του 18ου αιώνα, οι ξεχωριστές ταυτότητες Αράβακ και Καρίβ στη Τρινιντάντ είχαν διαλυθεί σε μεγάλο βαθμό, αν και γονιδιακές και πολιτιστικές ίχνεις διαμένουν.
Εξεγέρσεις συνέβησαν—συγκεκριμένα η εξέγερση του Αρένα το 1699—αλλά καταστέλλονταν βίαια. Σήμερα, η Κοινότητα Πρώτων Λαών Σάντα Ρόσα στο Αρίμα διατηρεί την κληρονομιά των Καρίβ, διεκδικώντας αναγνώριση, δικαιώματα γης και πολιτιστική αναβίωση. Η επιστροφή ιθαγενών λειψάνων από βρετανικό μουσείο το 2018 σήμανε συμβολικό βήμα προς ανασταλτική δικαιοσύνη.
