«Παραλία» συνεπάγεται συνήθως ακτή, αλλά οι έρημοι φιλοξενούν εκπληκτικές παραλίες διαμορφωμένες από άνεμο,éphημερα νερά και γεωλογία — μινούς την μόνιμη θάλασσα.
Τεράστια πεδία θινών (erg) μιμούνται ακτινιοδείς θίνες. Έρημος Νάμιπ (Ναμίμπια): Υψίστες κόκκινες θίνες (Σοσσουσβλέι) συναντάνε τον Ατλαντικό — αληθινή ακτοειδής έρημος. Σαχάρα (Εργ Τσεμπί, Εργ Τσιγκαγά): Χρυσές θάλασσες άμμου διαμορφωμένες από άνεμο. Μέγα Εθνικό Πάρκο Μεγάλων Θινών (ΗΠΑ): Υψηλότερες θίνες Βόρειας Αμερικής επί φόντο βουνών Σάνγκρε ντε Κρίστο.
Εφήμερες λίμνες γεμίζουν λίγο, μετά εξατμίζονται, αφήνοντας τεράστιες, υπέρπλατες, σκληρές επιφάνειες. Κοιλάδα Θανάτου (Badwater Basin, Racetrack Playa): διάσημες για τα πετρούλια που κινούνται. Αλάτινα Πεδιάδα Μπονéville (Γιότα): Ρекορ سرعتή. Σαλάρ ντε Γιούινι (Βολιβία): Μεγαλύτερο αλατοπεδίο κόσμου — καθρέφτης όταν βρέχει.
Σε ξηρές περιοχές (Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική, Δυτικές ΗΠΑ), τα γουάδια (ξηρά ποτάμια) πλημμυρίζουν εποχιακά. Όπου εκκενώνονται σε λεκάνεις, αποθέτουν αμμώδεις δέλτα — προσωρινές «παραλίες» με λιμνάκια. Γουάδι Ρουμ (Ιορδανία), Γουάδι Μπανι Χαλίντ (Ομάν).
Πηγαδικές λιμνάκια περιβαλλόμενες από φοίνικες και χλωρίδα. Γουακατσίνα (Περού): Λιμνάκια μεσαίων τεράστιων θινών — κέντρο σαντμπορντίνγκ. Οάση Σίβα (Αίγυπτος), Έιν Γεδί (Ισραήλ). Μικρές, χλωραίνες, πολιτιστικά αρχαίες.