Όταν οι Άγγλοι κατακτήθηκαν τη Ιαμαϊκή από την Ισπανία το 1655, ξεκίνησαν γεωργικές μετασχηματισμούς που μεταμορφώνουν απόλυτα την οικονομία, την οικολογία και την κουζίνα του νησιού. Πολλές κρίσιμες εισαγωγές έγιναν στήριγματα της ιαμαϊκής ταυτότητας:
Η μηχανή της φυτειάς οικονομίας. Οι αγγλικοί φυτείες διευρύναν δραματικά την ισπανική καλλιέργεια, εισάγοντας σκλάβους Αφρικανούς για εργασία. Μέχρι τον 18ο αιώνα, η Ιαμαϊκή ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός ζάχαρης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ζάχαρη, μελάσσα και ρούμ έγιναν κύριες εξαγωγές—αφυπνίζοντας το τριγώνο εμπορίου. Το ρούμ παραμένει κεντρικό στην ιαμαϊκή κουλτούρα, από το άσπρο ρούμ υψηλής αλκοόλiques στα γεραμένα ποιοτικά.
Ενώ οι μπανάνες υφίσταταν προ-κολονιακώς, εμπορικές ποικιλίες (Gros Michel, αργότερα Cavendish) αναπτύχθηκαν σε εξαγωγική βιομηχανία από αγγλικές εταιρείες όπως η United Fruit. Οι φυτείες μπανάνων διαμόρφωσαν τις παράλιες επαρχίες (St. Mary, Portland, St. James). Σήμερα, οι μπανάνες παραμένουν θεμελιώδες τροφίμιο και εξαγωγική καλλιέργεια, αν και ασθένειες και εμπορικές διαφορές εμπόδισαν την βιομηχανία.
Ο Κυβερνήτης Sir Nicholas Lawes έφερε σπόρους καφέ από τη Μαρτινίκη. Οι υγροί, ψυχροί κλίβες των Blue Mountains αποδείχθηκαν ιδανικοί. Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, ο καφές Blue Mountain της Ιαμαϊκής νόμιζε премиум τιμές στο Λονδίνο. Παραμένει ένα από τα πιο αναζητούμενα (και πλαστά) καφέ του κόσμου—πιστοποιημένα σπόροι καλλιεργούνται μόνο πάνω από 2.000 ποδια σε συγκεκριμένες επαρχίες.
Ενθıllικό στη Ιαμαϊκή (το μοναδικό μέρος που καλλιεργείται εμπορικά), το πιμέντο «ανακάλυφθηκε» από αγγλικούς εξερευνητές που αναγνώρισαν την αξία του. Τα ξηρά καρποί συνδυάζουν γεύσεις κανέλας, μωσχοκαρύδιου και γαρίφαλλου. Απολύτως απαραίτητο για το jerk seasoning, χριστουγεννιάτικο κέικ, και ποτό sorrel. Η Ιαμαϊκή παραμένει η κορυφαία παγκόσμια πηγή.
Φέρθηκε από τη Δυτική Αφρική στα πλοία των σκλάβων (συνήθως ως προμήθειες), η ακί (Blighia sapida) βρήκε τέλειες συνθήκες. Ονομάστηκε για τον Καπετάν Bligh που τη μετέφερε στους Κήπους Kew. Εθνικό φρούτο της Ιαμαϊκής και μισό του εθνικού πιάτου (ακί και αλάτιστα ψάρια). Κρίσιμη σημείωση: Μόνο ωριμάδες, φυσιολογικά ανοιγμένες σάρκες είναι φαγωτά—το άωρο φρούτο περιέχει υπογλυκίνη Α, τοξίνη που προκαλεί «ιαμαϊκή όρεξη εμέτου».
Αυτές οι εισαγωγές, συνδεδεμένες με τη βίαιη ιστορία της σκλαβιάς και της φυτειάς γεωργίας, δημιούργησαν τα θεμέλια της σύγχρονης ιαμαϊκής κουζίνας και εξαγωγικής οικονομίας.
