Κανένα ενιαίο έθνος, οργανισμός ή αρχή δεν κατέχει πλήρη ευθύνη για τον ωκεανό. Αυτό το κενό διακυβέρνησης υποβαθίζει πολλές από τις πιο πιεστικές κρίσεις των θαλασσών: πλαστική ρύπανση, υπεραλιεία, οξέωση, αυξάνονται θάλασσες, απώλεια παράκτιων βιότοπων, και ανεπίβλεπτη ανάπτυξη.
Διεθνή πλαίσια παρέχουν τη ραχοκοκαλιά: η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) ορίζει θαλασσιακές ζώνες και ευθύνες; ο Διεθνής Ναυτικός Οργανισμός ρυθμίζει την ναυτιλία; περιφερειακές οργανώσεις διαχείρισης αλιείας επιβλέπουν κοινά stocks. Ωστόσο, η εκτέλεση παραμένει αποσυντριμμένη, ειδικά στα ανοικτά πέλαγα πέρα από την εθνική δικαιοδοσία.
Η πρόοδος βασίζεται σε πολύπλευρη συνεργασία: κυβερνήσεις που διαπραγματεύονται συμβάσεις (όπως η νέα Σύμβαση Βιοποικιλότητας Υψηλών Πελαγών), βιομηχανίες που υιοθετούν βιώσιμες πρακτικές, επιστήμονες που παρέχουν δεδομένα, ΜΚΟ που προωθούν προστασία, και παράκτιες κοινότητες που διεκδικούν φύλαξη. Η Δεκάς Επιστήμης Ωκεανού του ΟΗΕ (2021–2030) στοχεύει να καταλύσει μετασχηματιστική δράση.
Η υγεία του ωκεανού εξαρτάται τελικά από κοινή ευθύνη—αναγνωρίζοντας ότι τα σύνορα της θάλασσας είναι οικολογικά, όχι πολιτικά.
