Οι "ωκεανοί" της Γης διαιρούνται συμβατικά σε πέντε ονομασμένες λεκάνες (Ειρηνικός, Ατλαντικός, Ινδικός, Νότιος, Αρκτικός), υδρολογικά και γεωλογικά, ωστόσο, σχηματίζουν ένα συνεχές Παγκόσμιο Ωκεανό που καλύπτει το 71% της επιφάνειας της πλανήτης (361 εκατ. τετρ. χλμ²). Οι διαιρέσεις είναι ανθρώπινες κατασκευές βασισμένες σε ηπειρωτικές διατάξεις, όχι φυσικά εμπόδια.
Νερό, θερμότητα, αλάτι και θαλάσσια ζωή κυκλοφορούν ελεύθερα μεταξύ λεκάνών μέσω ροών, στενών και της αδιάλειπτης κυκλικής ροής του Νότιου Ωκεανού. Η παγκόσμια ζώνη μεταφοράς (θερμοαλίνη κυκλοφορία) συνδέει όλες τις λεκάνες σε κύκλο 1.000 ετών. Ένα μόριο νερού στον Βόρειο Ατλαντικό μπορεί τελικά να φτάσει στον Βόρειο Ειρηνικό, Ινδικό Ωκεανό, και να επιστρέψει.
Ο Ειρηνικός μόνος του καλύπτει 165 εκατ. τετρ. χλμ²—30% της επιφάνειας της Γης και μεγαλύτερος από όλες τις ηπείρους μαζί (149 εκατ. τετρ. χλμ²). Ο όγκος του (710 εκατ. τετρ. χλμ³) ξεπερνά τον Ατλαντικό και Ινδικό Ωκεανό μαζί. Αυτό το μέγεθος μετριάζει το παγκόσμιο κλίμα, αποθηκεύει τεράστια θερμότητα και άνθρακα, και φιλοξενεί ανυπέρβλητη βιοποικιλότητα.
Η αναγνώριση της ενότητας του Παγκοσμίου Ωκεανού είναι κρίσιμη για την αντιμετώπιση διασυνοριακών ζητημάτων: πλαστική ρύπανση, υπεραλιεία, οξέωση, αποξυγόνωση, και κλιματική αλλαγή αγνοούν πολιτικά όρια. Η Διάσκεψη Οκεανικής Επιστήμης του ΟΗΕ (2021-2030) και η Συμφωνία BBNJ (Βιοποικιλότητα Υψηλών Θαλασσών) αντανακλούν αυξανόμενη ευθυγράμμιση διακυβέρνησης με ωκεανογραφική πραγματικότητα. Κατοικούμε έναν ωκεανικό πλανήτη με ηπείρους ως νησιά—όχι το αντίστροφο.
