Το saguaro (Carnegiea gigantea)—εικονικό της Έρημου Sonoran—αντιμετωπίζει συνεταγμένες ανθρωπογενείς απειλές:
Αστική εξάπλωση (Φοίνιξ, Τούτσον), δρόμοι, κανάλια, και кориδόρια υποδομών διχοτομούν πληθυσμούς saguaro. Διαταράσσονται κορίδοι ψηλωτών (νυχτερίδες, μέλισσες, περιστέρια), σπορά διασποράς, και γενετική ροή.
Λυκοφωτιά για τοπίαρυθμία (μαύρα αγορά: $100–$2.000+ ανά φυτό) και εμπορίου σουβενίρ. Τα saguaro χρειάζονται 70 χρόνια για 2 μ, 100+ χρόνια για πόδια. Η ανάκαμψη είναι γενεαλογική.
Αυξανόμενες θερμοκρασίες ξεπερνούν θερμική ανοχή σποράς. Μετατοπισμένο χρονοδιάγραμμα μονσούνας διαταράσσει παράθυρα βλάστησης. Μοντέλα προβλέπουν >50% απώλεια εμβέλειας έως 2100 σε υψηλά σενάρια εκπομπών.
Buffelgrass (Cenchrus ciliaris) και κόκκινο βρώμη (Bromus rubens) σχηματίζουν συνεχείς λεπτές καύσιμες, μεταφέροντας φωτιά μέσω φωτιά-αφελής έρημου. Τα saguaro λείπουν προσαρμογή στη φωτιά—θανατικότητα >80% μετά καύση.
Καρποί, σπόροι, και οστές σκελετός ληφθείσαν για τροφή, φάρμακα, διακόσμηση. Ενervates αναπαραγωγή.
Το Εθνικό Πάρκο Saguaro (ιδρ. 1933/1994) και ο Νόμος Αριζόνας για Αυτοχθόνα Φυτά 1990 παρέχουν μερική προστασία. Η συνδεσιμότητα κλίμακας τοπίου και ο έλεγχος εισβάλλοντων χόρτων είναι οι υπαρξιακές προκλήσεις.
