Το πλάτος του Ατλαντικού Ωκεανού ποικίλλει τεράστια ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος — τόσο πολύ που ένας αριθμός είναι παραπλανητικός. Από τη στενή Στενό της Γιβραλτάρ έως το τεράστιο πλάτος μεταξύ Βραζιλίας και Δυτικής Αφρικής, το πλάτος του Ατλαντικού διηγείται μια ιστορία της κινητικής πλακών και της διαστρέβλωσης ηπείρων.
Ο Ατλαντικός είναι ωκεανική λεκάνη που σχημάτισε από την απόσπαση των πλακών Βορειοαμερικανικής, Νοτιοαμερικανικής, Ευρασιατικής και Αφρικανικής. Η Μεσοατλαντική Ράχη τρέχει κατά μήκος του κέντρου του, όπου νέα φλοίως σχηματίζεται και ωθεί τις ηπείρους μακριά με 2–4 εκ./έτος. Το σχήμα ψαλιδιού της λεκάνης — στενό στον ισημερινό, πλατύτερο στους τροπικούς, στενότερο πάλι προς την Αρκτική — αντικατοπτρίζει τη γεωμετρία των διαχωριζόμενων ηπειρωτικών περιθωρίων.
Ο Ειρηνικός Ωκεανός έχει μέσο πλάτος ~10.000 μίλια στον ισημερινό — περισσότερο από το διπλάσιο του μέγιστου του Ατλαντικού. Ο Ινδικός Ωκεανός εκτείνεται ~4.000 μίλια στο πλατύτερο σημείο. Η σχετική στενότητα του Ατλαντικού είναι ο λόγος που έγινε ο πρώτος ωκεανός που διασχίστηκε τακτικά από ατμοπλοία και τηλεγραφικά καλώδια, διαμορφώνοντας τη σύγχρονη παγκοσμιοποίηση.
Είτε μετράτε για πλοήγηση, καταρτισμός καλώδιων, ή κλιματικά μοντέλα, ορίστε πάντα το πλάτος. Το πλάτος του Ατλαντικού είναι συνάρτηση του πού ρωτάτε την ερώτηση.
