Η ακτογραμμή (ή ακτή) είναι ένα δυναμικό interface που διαμορφείται από αλληλεπιδρούσες θαλασσιακές και χερσαίες δυνάμεις:
Κύματα, ροές και άνεμοι αφαιρούν ισιμάτα, σχηματίζοντας βράχους, θαλασσινές σπήλαιες, στήλες και πλατφόρμες. Ο ρυθμός εξαρτάται από τύπο βράχου, ενέργεια κυμάτων και επίπεδο θάλασσας.
Το μεταφερόμενο υλικό συσσωρεύεται ως παραλίες, ακτές, φράγματα, τόμβολο και νησί φράγματος. Το μέγεθος θραύσματος ταξινομείται από ενέργεια κύματος.
Οι εκβολές ποταμών αναμιγνύουν γλυκό και αλάτι νερό, δημιουργώντας θρεπτικά πλούσια νοσοκομεία για ψάρια, μαλάκια και πουλιά· συλλαμβάνουν επίσης ισιμάτα και ρύπους.
Οι καθημερινές ταλαντώσεις επιπέδου νερού εκθέτουν/καλύπτουν τις ενδιάμετρικές ζώνες, ωθώντας τη ζωνοποίηση οργανισμών και ρυθμίζοντας φθορά/κάθιση.
Κοραλλιογενή ρέφ, πρασινάδα, δάσος κελπ ευδοκιμούν σε ρηχά, φωτεινά ακτογραφικά νερά — hotspots παραγωγικότητας.
Αστικοποίηση, λιμένες, τουρισμός, υδατοκαλλιέργεια, και κλιματική αλλαγή (αύξηση επιπέδου θάλασσας, θέρμανση) απειλούν την ακτογραμμική ανθεκτικότητα. Η Ολοκληρωμένη Διαχείριση Ακτογραμμικής Ζώνης (ICZM) επιδιώκει βιώσιμη ισορροπία.