Τα όρια του Ατλαντικού Ωκεανού ορίζονται από την Διεθνή Υδρογραφική Οργάνωση (IHO) με βάση ηπειρωτικές ακτογραμμές και συγκεκριμένες γεωγραφικές συντεταγμένες και όχι από ένα μόνο "σημείο εκκίνησης". Ο Ατλαντικός εκτείνεται από τον Αρκτικό Ωκεανό στο βορρά μέχρι τον Νότιο Ωκεανό στο νότο, οριοθετούμενος από τις Αμερικές στη δύση και την Ευρώπη/Αφρική στην ανατολή.
Βόρειο όριο: γραμμή από το Ακρωτήριο Βορρά της Νορβηγίας σε Σφαλμπάρντ και βόρεια ακτή Γροιλανδίας. Νότιο όριο στη γεωγραφική πλάτος 60°Ν χωρίζει από τον Νότιο Ωκεανό. Δυτικό όριο ακολουθεί τις ανατολικές ακτογραμμές των Αμερικών. Ανατολικό όριο ακολουθεί τις δυτικές ακτογραμμές Ευρώπης και Αφρικής, με τη Στενά της Γιβραλτάρ (36°Β, 5°36'Δ) να σημειώνει τη σύνδεση με τη Μεσόγειο.
Το νοτιοανατολικό όριο με τον Ινδικό Ωκεανό τρέχει από το Ακρωτήριο Αγουλάς (νότια άκρη Αφρικής) παράλληλα με το μήκος 20°Ε μέχρι την Αντάρκτικα. Το νοτιοδυτικό όριο με τον Ειρηνικό ακολουθεί τη Στενά Drake μεταξύ Ακρωτηρίου Horn (56°Ν, 67°Δ) και της Ανταρκτικής Χερσονήσου.
Αυτά τα όρια αντικατοπτρίζουν ωκεανογραφικές πραγματικότητες—συστήματα ροών, ιδιότητες υδάτινων μάζων και τεκτονικά περιθώρια—πιο πολύ από αυθαίρετες γραμμές. Η διακριτική μεσογειαία αναστροφή κυκλοφορίας (AMOC), το μέγιστο αλατότητας και το σύστημα μεσοωκεανικής φάραγγας δικαιολογούν την αναγνώρισή του ωςISTINCT ωκεανική λεκάνη μέσα στον διασυνδεδεμένο Παγκόσμιο Ωκεανό.
