Η προϋπόθεση ότι ο Ατλαντικός Ωκεανός ήταν "κεντρική ζωτική περιβαλλοντική ανησυχία για τους αποίκους" απαιτεί προσεκτική ιστορική ανάλυση. Οι ευρωπαίοι αποικιστές (15ος-19ος αιώνας) βλέπουν τον Ατλαντικό κυρίως ως αυτοκινητόδρομο—ένα σωλήνα για εκμετάλλευση, εμπόριο και επικράτηση εδάφους—όχι ως οικοσύστημα που απαιτεί διαχείριση. Οι περιβαλλοντικές ανησυχίες ήταν εργαλειοκρατικές: διατήρηση ξύλου για ναυπηγία, διατήρηση αλιειών για προμήθειες, αποφυγή ιλύωσης λιμανιών.
Η αποικιστική δράση στον Ατλαντικό οδήγησε σε βαθιές οικολογικές μετασχηματισμούς: η Κολομβιανή Ανταλλαγή αναδιανέμει είδη παγκοσμίως· η φυτευτική γεωργία (ζάχαρη, καπνός, βαμβάκι) καταστρέφει νησιωτικά και ακτιναία οικοσυστήματα· η φαλαινοκτονία εξαφάνισε πληθυσμούς κητούων· και η διαθαλασσιαϊκή εμπορία σκλάβων αντιπροσωπεύει ανθρώπινη και δημογραφική καταστροφή. Η ενδογενής ναυτική γνώση καταστέλλεται.
Σύγχρονες έννοιες "περιβαλλοντικής ανησυχίας"—βιοποικιλότητα, βιωσιμότητα, οικολογικές υπηρεσίες—είναι αναχρονιστικές για την αποικιστική περίοδο. Ωστόσο, οι αποικιστές αντιμετώπισαν Ατλαντικούς περιβαλλοντικούς κινδύνους: καταιγίδες, καταιγιστικά κύματα, ομίχλη, παγιδιά και αχαρτογραφημένες ακτογραμμές απειλούσαν ταξίδια και αποικίες. Οι απαντήσεις τους—βελτιωμένη ναυσιπλοΐα, χαρτογράφηση, φάροι, πρόβλεψη καταιγίδων—ήταν μείωση κινδύνου, όχι διατήρηση.
Σήμερα, ο Ατλαντικός αντιμετωπίζει γνήσιες περιβαλλοντικές κρίσεις (υπεραλιεία, πλαστική ρύπανση, οξέωση, βραδυνή AMOC) που είναι κληρονομιές αποικιστικών μοτίβων εκμετάλλευσης. Η λογιστική με αυτή την ιστορία είναι ουσιώδης για ισορροπημένη ωκεανική διακυβέρνηση. Ο Ατλαντικός δεν ήταν ποτέ "ανησυχία" για τους αποικιστές—ηταν μετώπο πόρων της εκμετάλλευσης του οποίου διαμόρφωσε τον σύγχρονο κόσμο.
