Οι κοραλλιογενείς φάραγγες δεν απλώς προτιμούν ζεστό νερό — το απαιτούν. Τα γεωγραφικά τους όρια είναι θερμικά: περίπου 30°Β έως 30°Ν, όπου οι θερμοκρασίες σπάνια πέφτουν κάτω από 18°C (64°F) και ιδανικά κυμαίνονται 25–29°C (77–84°F).
Οι φαραγγοδομικοί κοράλλιοι είναι ζώα (κνηδορία) που φιλοξενούν φωτοσυνθετικές φύκους (ζοξαντέλες στα ιστιά τους). Οι φύκους παρέχουν ~90% της ενέργειας του κοραλλιού μέσω φωτοσύνθεσης. Σε αντάλλαγμα, οι κοράλλιοι προσφέρουν καταφύγιο και θρεπτικά (καταabolic προϊόντα).
Αυτή η συνεργασία απαιτεί:
• Φως — η φωτοσύνθεση περιορίζει τις φάραγγες σε <70m, περισσότερο <30m
• Ζεστασιά — τα ένζυμα λειτουργούν βέλτιστα 25–29°C
• Διαφάνεια — τα φορητά μπλοκάρουν το φως, σφίγγουν τους πολύπους
• Σταθερή αλατότητα — 32–40 ppt
Παραδόξως, πάρα πολύ ζεστασιά σπάει τη συμβίωση. Στις 1–2°C πάνω από τη сезонική μέγιστη, οι κοράλλιοι εκτοξεύουν τις ζοξαντέλες — λευκανση. Διαρκής λευκανση = λιμός = θάνατος. Η κλιματική αλλαγή το κάνει ρουτίνα: το 2014–2017 είδε παγκόσμια λευκανση που επηρέασε 75% των φάραγγων.
Οι βαθύς-θάλασσα κοράλλιοι ευδοκιμούν σε 4–12°C σκοτάδι, τρέφοντας πλάγκτονα. Σχηματίζουν κήπους, όχι φάραγγες. Οι φαραγγοδομείς (σκληρακτίνιοι) είναι ρηχοί, τροπικοί, φωτεινοεξαρτημένοι.
Οι τροπικά ζεστά, διαφανή, ηλιοφωτεινά ρηχά είναι ο μόνος τόπος όπου η ομάδα ζώο-φύκος μπορεί να σωρούσει ασβέστιο καρβονάτη σε δομές ορατές από το διάστημα. Είναι μια θερμική ζώνη Γολντιλόκς — και στενεύει.
