Μακριά από την μετριάουσα αφή των ωκεανών, οι εσωτερικές έρημοι είναι τα κλιματικά ακραία της Γης — τόποι όπου η θερμική αναβάλλει της πλανήτης εξαφανίζεται, αφήνοντας γυμνή έκθεση στον ήλιο και το διάστημα.
Χωρίς υγρασία ωκεανού, η βροχόπτωση εξαφανίζεται. Χωρίς την θερμική ικανότητα του νερού, οι θερμοκρασίες κυμαίνονται βίαια. Οι μέρες μπορούν να ξεπερνάνε 50°C (122°F); οι νύχτες πέφτουν κάτω από το μηδέν. Η Σαχάρα καταγράφει 57,7°C· η Γκόμπι πέφτει στο −40°C. Η υγρασία κυμαίνεται κοντά στο μηδέν. Η βροχή, όταν έρχεται, ατμίζεται πριν φτάσει το έδαφος — virga, η γοητευτική απόπειρα της έρημης.
Ωστόσο, η ζωή επιμένει. Ξηροφύτα — ντριά, σαξάουλ, βελβιτσιά — αναπτύσσουν βαθιές ρίζες,voskερές κυττάρες, φωτοσύνθεση CAM. Τα ζώα συγκεντρώνουν την δραστηριότητα στο αυγμό/βραδάτι. Τα ποντίκια κενγκουρού ποτέ δεν πίνουν, μεταβολίζουν νερό από σπόρους. Οι αλεπούδες φένεκ ακτινοβολούν θερμότητα μέσω τεράστιων αυτιών.
Αυτοί δεν είναι ερήμωτα. Είναι αρχεία πλανητικής ιστορίας, εργαστήρια προσαρμογής και πατρίδες ανθεκτικών πολιτισμών. Η απομόνωσή τους είναι η συντήρησή τους — και η ευαλωτότητά τους.
