Μεταξύ των χωρών που συνορεύουν στον Περσικό Κόλπο, το Μπαχρέιν ξεχωρίζει ως το μικρότερο σε έκταση εδάφους και το μόνο που είναι εξ ολοκλήρου νησιωτική χώρα. Αυτό το στρατηγικό νησιωτικό συγκρότημα έχει ξεπεράσει το βάρος του καθ' όλη την ιστορία ως εμπορικό κέντρο, κέντρο μαργαριτιών και σύγχρονο χρηματοοικονομικό πρωτεύον.
Η τοποθεσία του Μπαχρέιν το κατέστησε κέντρο της αρχαίας πολιτιστικής Dilmun (3ος χιλιετηρίδα π.Χ.), κρίσιμο εμπορικό entrepôt της Εποχής του Χαλκού που συνδέει τη Μεσοποταμία με τη λεκάνη του Ινδού. Υστερότερα, έγινε το κορυφαίο κέντρο μαργαριτιών του Περσικού Κόλπου, με τη βιομηχανία να απασχολεί χιλιάδες μέχρι να καταρρεύσει η αγορά την década του 1930 λόγω των γαλαζοποιημένων μαργαριτιών της Ιαπωνίας.
Το Μπαχρέιν πλοήγησε νωρίς στη μετάβαση του Κόλπου από την εξάρτηση από το πετρέλαιο:
Συνταγματική μοναρχία από τις μεταρρυθμίσεις του 2002, με εκλεγμένη κάτω βουλή (Σύμβουλο Αντιπροσώπων) και ανατεθειμένη άνω βουλή (Shura Council). Η ηγουμένη από Σουννίτες κυβέρνηση κυβερνά πλειοψηφία Σιίτων, δημιουργώντας περιοδικές πολιτικές τάση που αντιμετωπίζονται μέσω συνεχών διαδικασιών εθνικού διαλόγου.
Το Μπαχρέιν ξεχωρίζει μέσω της σχετικής κοινωνικής φιλελευθερίας εντός του πλαίσιου του Κόλπου, μιας ισχυρής κοινωνίας των πολιτών και βαθιάς ιστορικής συνείδησης. Το Εθνικό Μουσείο Μπαχρέιν, η Qal'at al-Bahrain (τοποθεσία Παγκόσμιας Κληρονομιάς UNESCO) και οι παραδοσιακές σούκ διατηρούν την κληρονομιά μέσα στην ταχύ ρυθμισμένη модерνοποίηση.