Σε αντίθεση με τα ρηχά κοραλλιά που βασίζονται σε φωτοσυνθετικούς συμβιόντες, τα βαθύς-θαλασσινά κοραλλιά (κάτω από 200 μ, συχνά 500–2.000+ μ) ζουν σε αιώνιο σκοτάδι και χρησιμοποιούν ποικίλες στρατηγικές τρέψης:
Οργανικά απολείμματα (νεκρό πλαγκτόν, κοπρολογικά σωμάτια, μούκους) κατακερματίζονται από τις επιφανειακές νερού. Τα κοραλλιά χρησιμοποιούν δίκτυα μούκους, τριχωτές τακουνιά ή κολλητικά πόλπια για να παγιδεύσουν αυτό το «χιόνι».
Πολλά εκτείνουν τακουνιά όπλισμα με νηματοκύστες (κυττάρα δάκνωσης) για να συλλάβουν κοποπόδες, αμφίποδες και άλλα πλανώμενα μαλακόστρακα.
Μερικά καταναλώνουν απευθείας οργανικά πλούσια ιλύ ή μέσω συμβιοτικών βακτηρίων που αποικοδομούν ανθεκτικές ενώσεις.
Σε ψυχρές εκβολές και υδροθέρμια φράγματα, ορισμένα κοραλλιά φιλοξενούν βακτήρια που οξιδούν το μεθάνιο ή το θειικό υδράργυρο, παρέχοντας οργανικό άνθρακα στον ξενιστή.
Εμφανίζονται ενδείξεις ότι ορισμένα κοραλλιά απορροφούν απευθείας διαλυμένα οργανικά στα ιστούς τους.
Η λειτουργία τρέψης ποικίλλει ανά είδος, βάθος και τοπική διαθεσιμότητα τροφής. Αυτή η ευελιξία επιτρέπει στα κοραλλιά να ευδοκιμούν σε φτωχές σε τρόφιμα αβυσσαλείες περιβάλλοντα, σχηματίζοντας σύνθετα ρήχη που υποστηρίζουν ποικίλες κοινότητες.
