Καλύπτοντας περισσότερο από το 50% της επιφάνειας της Γης, τα αβυσσιακά πεδιάδα είναι οι εκτεταμένοτερες μορφές γης του πλανήτη—και mégω μένουν μεγάλα μέρη άγνωστα. Αυτά τα τεράστια, επίπεδα εξπανσέ της βυθού ωκεανού (3.000–6.000 μέτρα βάθος) παίζουν κρίσιμους ρόλους στη γεωλογία, τη βιολογία και την παγκόσμια οικονομία.
Τα αβυσσιακά πεδιάδα είναι εξαιρετικά λεία, με κλίσεις λιγότερο από 1:1.000. Αυτή η επίπεδότητα προκύπτει από εκατομμύρια χρόνια λεπτών υφαλμάτων (πηλός, σίλτη, σκόνη) που καλύπτουν τον υποκείμενο τραχύ βραχυώδη θολώματα. Οι ρεύματα θολούρας (υποβρύχιες κατολισθήσεις υφάλματος) διανέμουν αυτά τα μόρια ομοιόμορφα σε χιλιάδες χιλιόμετρα.
Τα στρώματα υφάλματος στα αβυσσιακά πεδιάδα είναι άμεσες γεωλογικές καταγραφές. Περιέχουν μικροαπολίθωματα, βολκανική τέφρα, κοσμική σκόνη και χημικά σημάδια που αποκαλύπτουν παλιές κλιματικές μεταβολές, αλλαγές ωκεανικής κυκλοφορίας και ακόμα και αποκαλύψεις αστεροειδών. Οι βυθισμοί από αυτά τα πεδιάδα έχουν επαναπροσδιορίσει την παλαιοκλιματολογία.
Τα αβυσσιακά πεδιάδα σχηματίζονται όπου η ωκεανική θήκη γερνά και ψύχεται, συνήθως δίπλα σε ζώνες υπόδυσης. Το πάχος και η σύνθεση των υφάλματων τους αντανακλά την τεκτονική ιστορία της λεκάνης. Τα ίδια τα πεδιάδα είναι παθητικοί נוסעים σε κινούμενες πλάκες, καταναλισκόμενες τελικά στις φάραγγες ή προσκολλώμενες στις ήπειρους.
Ποιο μακριά από άγρια, τα αβυσσιακά πεδιάδα φιλοξενούν εξειδικευμένες κοινότητες προσαρμοσμένες σε υψηλή πίεση, σχεδόν-zero θερμοκρασίες και μόνιμο σκοτάδι. Οι καταβόθυνοι φαγητές αβερτέβρατα (θαλασσιοσαλιγκάρια, σκουλήκια, οφιοειδή) επεξεργάζονται την οργανική βροχή από ανώτερα. Οι νODULES μανγάνου παρέχουν σκληρό υπόστρωμα για ημιμόνιμους οργανισμούς. Αυτά τα οικοσυστήματα παίζουν κλειδί ρόλους στην αποξένωση του άνθρακα και την κίνηση θρεπτικών.
Τα αβυσσιακά πεδιάδα φιλοξενούν τεράστια καταθέσεις πολυμεταλλικών νODULES πλούσιες σε μάνγανο, νικέλιο, χαλκό και κόβαλτο—κρίσιμα για τις πράσινες τεχνολογίες. Οι υδροθερμικές φιάλια στα όριά τους εκκρίνουν μεταλλικά θειώδη. Η Διεθνής Αρχή Θαλάσσιου Εδάφους ρυθμίζει την εξερεύνηση, ισορροπώντας την ορυκτική δυναμική εναντίον των περιβαλλοντικών κινδύνων για αυτά τα κακώς κατανοημένα οικοσυστήματα.
Ως η κλιματική αλλαγή και η ζήτηση πόρων ωθούν σε βαθύτερη εξερεύνηση ωκεανού, τα αβυσσιακά πεδιάδα αναδύονται από την α oscuridad. Η κατανόησή τους είναι απαραίτητη για τη βιώσιμη διαχείριση του μεγαλύτερου βιότοπου του πλανήτη.
