Η τροφοδοσία του Βανουάτου βασίζεται σε τέσσερις στήλες: τον ωκεανό, τη γη, τη ζωοτεκνία, και στρατηγικές εισαγωγές. Αυτό το μίγμα διατηρεί έναν πληθυσμό διασκορπισμένο σε δεκάδες νησιά, αν και η κλιματική ευαλωτότητα θέτει συνεχείς προκλήσεις.
Μεγάλης κλίμακας αλιευτική βιομηχανία και ευρεία αυταρκής αλιεία κάνουν τα θαλασσινά θεμελιώδες στο διατροφικό. Τόννος, μαρλίν, γουαχού, μαχί-μαχί, και ριφάς ψάρια αλιεύονται τόσο εμπορικά όσο και από τοπικές κοινότητες για καθημερινά γεύματα.
Αυταρκής γεωργία κυριαρχεί, με κολοκάσι, γιόγια, γλυκές πατάτες, μανιόκ, και μπανάνα να καλλιεργούνται σε οικιακούς κήπους. Εξαγωγικές καλλιέργειες περιλαμβάνουν καρύδες (για κόπρα), καφέ, κακάο, και καβά—κλειδιά εσόδων για την αγροτική οικονομία.
Οι χοίροι έχουν πολιτιστική και διατροφική σημασία, ειδικά για τελετές. Βοοειδή και κίτρινα παρέχουν κρέας, γάλα, και διαχειρίζονται ολοένα και περισσότερο για εμπορική παραγωγή.
Ρύζι, αλεύρι, ζάχαρη, και επεξεργασμένα αγαθά εισάγονται κυρίως από Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Το ρύζι, σε ιδιαίτερο, έχει γίνει καθημερινό θεμελιώδες συμπληρώνοντας τα τοπικά ριζώδη.
Κυκλώνες, σεισμοί, ηφαιστειακή δραστηριότητα, και αύξηση επιπέδου θάλασσας απειλούν καλλιέργειες, αλιεία, και υποδομές. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει αυτό με:
Ισορροπώντας αυταρκεία με εμπόριο, το Βανουάτου επιδιώκει να διασφαλίσει διατροφή για όλους τους πολίτες του μέσα σε αλλασσόμενο κλίμα.
