Η γλωσσική τοπίο της Μαρτίνικας—Γαλλικά ως επίσημη γλώσσα, Μαρτινικανό Κρεολικό (Kréyol) ως καρδιά της καθημερινότητας—είναι το προϊόν 350 ετών αποικιοποίησης, δουλειάς, αντίστασης και πολιτικής ενσωμάτωσης.
Γαλλικοί εγκαταστάτες (Compagnie des Îles de l'Amérique) ίδρυσαν Φορ-Σεν-Πιέρ (1635). Τα Γαλλικά γινόταν η γλώσσα του δικαίου, διοίκησης, εκκλησίας και εμπορίου. Οι ντόπιες γλώσσες Καριμπ/Καλινάγκο εξαλειφθούν μέσω εκτοπισμού και ασθενειών.
Οικονομία σακχάρου (1650+) εισήγαγε εκατοντάδες χιλιάδες σκλάβους Αφρικανούς (Βάντου, Κουά, Σενεγάμβια γλώσσες). Στις φυτείες, εμφανίστηκε μια γλώσσα επαφής: Γαλλικό λεξιλόγιο + Αφρικανική γραμματική/φωνολογία + δάνεια Καριμπ/Αγγλικά/Ισπανικά. Αυτό το Μαρτινικανό Κρεολικό γινόταν η lingua franca των σκλάβων, μετά των απελευθερωμένων, μετά της πλειοψηφίας.
Μετά την 1848 άρση, η Τρίτη Δημοκρατία επέβαλεν υποχρεωτική μόνο-Γαλλική εκπαίδευση. Το Κρεολικό απαγορευόταν, στιγματίζονταν ως «κακά Γαλλικά», «παтуа». Τα παιδιά τιμωρούνταν για να μιλούν. Τα Γαλλικά γινόταν η σκάλα προς δημόσια υπηρεσία, διδασκαλία, στρατό — μονοπάτια κοινωνικής κλιμάκωσης. Μιλώντας Γαλλικά = να είσαι πολιτισμένος.
Ο Αιμέ Σεσέρ οδήγησε τη ψηφοφορία για να γίνει γαλλικό Δεπαρτέμαν ντ'Ουτρ-Μερ (DOM). Αυτό στερέωνε τα Γαλλικά ως μοναδική επίσημη γλώσσα όλων των θεσμών: δικαστήρια, σχολεία, μέσα ενημέρωσης, δημόσια διοίκηση. Πλήρης ένταξη στη Γαλλική Δημοκρατία σήμαινε πλήρη γλωσσική στοίχιση.
Παρά την κατάκλιση, το Κρεολικό ευδοκίμησε στην οικογένεια, μουσική (bèlè, zouk), αφηγήσεις, αντίσταση. Από τα 1970/80:
Η Μαρτίνικα δεν είναι μόνο γαλλόφωνη. Είναι μια διγλωσσιακή κοινωνία όπου δύο γλώσσες διαπραγματεύονται εξουσία, ταυτότητα και ιστορία καθημερινά.