Η εξελιγμένη νομική και διπλωματική καμπάνια του Έθνους Χεροκί εναντίον της αναγκαστικής απομάκρυνσης αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο трагіκα συγκρούσεις μεταξύ νόμου και εξουσίας στην αμερικανική ιστορία. Παρά τα εξαιρετικά प्रयαθλώματα – συμπεριλαμβανομένης νίκης στο Ανώτατο Δικαστήριο – οι έφεσές τους απέτυχαν να αποτρέψουν την αποσπάθιση.
Οι Χεροκί υιοθέτησαν πρωτοποριακές τακτικές για ένα ιθαγενές έθνος: γραπτή σύνταγμα (1827), δίγλωσσο εφημερίδα (Cherokee Phoenix), επίσημες διπλωματικές αποστολές στο Ουάσινγκτον, και διατήρηση του πρώην Γενικού Εισαγγελέα Γουίλιαμ Γουέρτ ως συμβούλου. Πολέμησαν την απομάκρυνση μέσω δικαστηρίων, Κονγρέσου και δημόσιας άποψης.
Η ανακάλυψη χρυσού του 1828 στη γη των Χεροκί ενίσχυσε την ζήτηση των colonists. Η εκλογή του 1828 του Προέδρου Άντρεν Τζάκσον σήμαινε ομοσπονδιακή σύσταξη με την απομάκρυνση. Ο Νόμος Απομάκρυνσης Ινδίων του 1830 παρείχε τη νομοθετική μηχανή.
Η Σύμβαση του Νιου Εχώτα του 1835 – υπογεγραμμένη από μη εξουσιοδοτημένο μειονοτικό κόμμα (Κόμμα Συμβάσης) χωρίς τη συγκατάθεση του Πρωτεύοντος Αρχηγού Τζον Рос – παρέδωσε όλη τη γη των Χεροκί ανατολικά του Μισισίπι. Η Γερουσία την εγκρίθηκε με μια ψήφο. Η δέηση του Έθνους Χεροκί με 15.000+ υπογραφές (σχεδόν ολόκληρος ο ενήλικος πληθυσμός) αγνοήθηκε.
Worcester v. Georgia (1832): Ο Πρωτος Δικαστής Μαρσάλ κρίνε ότι η κυριαρχία των Χεροκί τους προστατεύει από τον νόμο της Τζόργια. Ο Τζάκσον απλολόγως απάντησε: «Ο Τζον Μαρσάλ έλαβε την απόφασή του· τώρα ας την επιβάλει». Η Τζόργια αρνήθηκε να απελευθερώσει τους αιχμαλώτους ιεραπόστολους· η ομοσπονδιακή επιβολή δεν ήρθε ποτέ.
Οι υποστηρικτές της απομάκρυνσης εκμεταλλεύτηκαν τις διαίρεσεις Κόμματος Συμβάσης vs Εθνικού Κόμματος. Η δολοφονία της φατρίας Ridge (1839) μετά την απομάκρυνση δείχνει την πικρία.
Υπό τον Γενικό Γουινφιλντ Σκότ, 15.000+ Χεροκί αναγκάστηκαν να περπατήσουν δυτικά. ~4.000 πέθαναν – δυσεντερία, έκθεση, εξαντληση. Το Έθνος Χεροκί δεν παραχώρησε ποτέ την κυριαρχία· απλώς απομακρύνθηκαν με πυροβολισμό.
Οι Χεροκί αναχτίστηκαν στην Εδαφική Ιδιοκτησία (Οκλαχόμα), ιδρύοντας κυβέρνηση, σχολεία και δικαστήρια. Τα νομικά τους επιχειρήματα – ιβική κυριαρχία, υπεροχή συμβάσεων, ομοσπονδιακή ευθύνη διαχείρισης – έγιναν θεμέλιο του σύγχρονου Ομοσπονδιακού Ινδικού Δικαίου. Οι έφεσεις δεν έσωσαν την πατρίδα τους, αλλά δημιούργησαν το νομικό πλαίσιο που οι επόμενες φυλές θα χρησιμοποίησαν για να αμυνθούν τη δική τους.
