Η Μεγάλη Πυρκαγιά του Σικάγου καύτησε για 27 ώρες (8–10 Οκτ. 1871), καταστρέφοντας ~17.450 κτίρια, σκοτώνοντας εκτιμώμενους 200–300 ανθρώπους, και αφήνοντας 100.000 άστεγους. Τα οικονομικά ζημιές ήταν τεράστια, και ο Ποταμός Σικάγου ρύπανσε βαριά.
Στρόγγυλοι κανονισμοί επέβαλαν πυρικά ανθεκτικά υλικά, ευρύτερους δρόμους, και καλύτερη υποδομή πυροσβεστικής—θέτοντας εθνικό πρότυπο.
Η αναγέννηση ξέσπαρξε τη Σικάγο Σχολή Αρχιτεκτονικής: χάλυβες σκελετές ουρανοξύστων, εκτεταμένα πλάτια παράθυρα, και το πρώτο ολοκληρωμένο αστικό σχέδιο (Burnham Plan, 1909) με λεωφόρους, πάρκα, και διατήρηση ακτογραμμής.
Η ανακατασκευή έλκυσε κεφάλαιο και εργατικό· ο πληθυσμός του Σικάγου τριπλασιάστηκε το 1890, στερεώνοντας την κατάταξή του ως κέντρο siderodromικών, κρεοπείας, και βιομηχανίας του Midwest.
Το «Πνεύμα του Σικάγου»—ανθεκτικότητα, φιλοδοξία, καινοτομία—έγινε αστική μάρκα, γιορταζόμενη στη λογοτεχνία, αρχιτεκτονική, και την Παγκόσμια Έκθεση του 1893.
Η καταστροφή της πυρκαγιάς έγινε καταλύτης για τη σύγχρονη αστικότητα, μετατρέποντας την τραγωδία σε εργαστήριο για την αμερικανική μητρόπολη.
