Αντίθετα με τη συνηθισμένη υπόθεση, η δυτική Ηνωμένες Πολιτείες βιώνει περισσότερο φωτεινιασμό από τις ανατολικές πολιτεύσεις. Αυτό το απρόσμενο μοτίβο προκύπτει από διάφορους γεωγραφικούς και δημογραφικούς παράγοντες που είναι μοναδικά στη Δύση.
Η δυτική Η.Π.Α. περιέχει τεράστιες εκτάσεις προστατευόμενων δημόσιων εδαφών, εθνικών πάρκων και περιοχών αγριών όπου το τεχνητό φωτισμός είναι αυστηρά περιορισμένο. Ωστόσο, τα γρήγορα αναπτυσσόμενα αστικά κέντρα της περιοχής—ειδικά παράλληλα στη Ψηφιακή Ακτή, το Front Range των Ρόκι, και τις ερημικές μετρόπολες όπως Φοίνιξ και Λας Βέγκας—συγκεντρώνουν έντονο τεχνητό φωτισμό σε αλλίως σκοτεινά τοπία. Αυτό δημιουργεί σκληρές αντιθέσεις που ενισχύουν τον αντιληπτό φωτεινιασμό.
Η παλαιότερη, πιο συνεχώς αναπτυγμένη ανατολική ζώνη από τη Βοστώνη στο Γουοσίνγκτον Ντ.Σ. σίγουρα παράγει τεράστια συνολική φωτεινή εξόδου. Αλλά το φως της διανέμεται σε ένα πυκνά οικισμένο μεγαλούπολη με λιγότερα γειτονικά άβατα σκοτεινά καταφύγια. Οι δυτικές πόλεις συχνά κάθονται απευθείας έναντι βουνών, ερημών, ή ωκεανών όπου η λάμψη τους διαδύει βαθιά σε φυσικά σκοτεινά περιβάλλοντα.
Δορυφορικά δεδομένα και έδαφικές μετρήσεις φωτεινότητας ουρανού δείχνουν συνεπώς ότι δυτικές πολιτεύσεις όπως Νεβάδα, Αριζόνα, και Καλιφόρνια έχουν υψηλότερες κορυφαίες έντασεις φωτεινιασμού κοντά στους αστικούς πυρήνές τους. Ο Διεθνής Σύνδεσμος Σκοτεινού Ουρανού έχει ορίσει περισσότερα Dark Sky Places στη Δύση ακριβώς επειδή η αντίθεση μεταξύ πόλης και αγριών είναι τόσο έντονη εκεί.
Και οι δύο περιοχές αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Οι ανατολικές πολιτεύσεις κατακämpουν με διαδεδομένο ουράνιο φως σε τεράστιους πληθυσμούς. Οι δυτικές πολιτεύσεις πρέπει να διαχειριστούν το μέτωπο όπου η εκρηκτική ανάπτυξη συναντά μερικά από τα τελευταία πραγματικά σκοτεινά ουρανά του πλανήτη. Έξυπνες πολιτικές φωτισμού, κατευθυνόμενα φωτιστικά, και κοινωνική ευαισθητοποίηση είναι ουσιώδεις παγκοσμίως.
