Παρόλο που ήταν αντίπαλοι σε παγκόσμιο αυτοκρατορικό αγώνα, η Νέα Γαλλία και οι Δεκατρία Κολονίες διατήρησαν εκπληκτικά ισχυρή και πολυδιάστατη εμπορική σχέση καθ' όλη τη 17η και 18η αιώνα. Η γεωγραφία, η οικονομία και η αμοιβαία ανάγκη συχνά ξεπέραζαν την πολιτική πιστότητα.
Το τεράστιο δίκτυο εμπορίου λασπιών της Νέας Γαλλίας με τα αυτοχθόνα έθνη κατευθύνει ρακούνια καστοριά και άλλες λασπίδες νοτιά. Οι βρετανικοί αποίκιοι ανταλλάσσουσαν με χαρά πυροβόλα, πυρομαχικά, μεταλλικά εργαλεία, υφάσματα και ρακί για αυτά τα πολύτιμα εμπόρευμα, που πωλούνταν σε υψηλές τιμές στις ευρωπαϊκές αγορές.
Η Νέα Γαλλία εξήγαγε ξύλο, ψάρι και προϊόντα φάλαινάς — απαραίτητα για ναυλοποιία, κτίρια και φωτισμό στις παρόκτιες κολονίες.
Οι Δεκατρία Κολονίες, με μεγαλύτερες περιόδους καλλιέργειας και περισσότερη καρπόσιμη γη, απέστειλαν σίτο, καλαμπόκι, κτήνος και αλεύρι στη Νέα Γαλλία, όπου τα συντομότερα καλοκαίρια και οι φτωχότερες γεις περιορίζουν την γεωργική παραγωγή.
Οι μερκαντιλιστικές πολιτικές (του Γαλλικού Exclusif, των βρετανικών Πρακτικών Πλοήγησης) απαγόρευαν την άμεση εμπορική δραστηριότητα. Ωστόσο το λάθρα ευδοκίμει — κατά μήκος του διώρυγα Lake Champlain, μέσω των διαδρομών Albany-Montréal, και μέσω παραλιακών πλοίων. Οι εμπόροι και οι δύο πλευρές αγνόησαν ησυχαστικά τις αυτοκρατορικές περιορισμούς όταν το κέρδος καλούσε.
Με την πάροδο του χρόνου, προέκυψε μια αμοιβαία εξάρτηση. Η Νέα Γαλλία βασίζονταν στα επλεονασμού τροφίμων των κολονιών· οι Δεκατρία Κολονίες επωφελούντο από τις βόρειες λασπίδες και ξύλο. Αυτό το εμπόριο φόδευσε προσωπικά δίκτυα, κοινή γνώση και βαθμό πολιτισμικής ανταλλαγής που διέμεινε ακόμα και κατά τους πολέμους.
Όταν ο Επτάετος Πόλεμος (1756–1763) τέλησε με βρετανική νίκη, το εμπόριο δεν εξαφανίστηκε — απλώς απορροφήθηκε σε ένα νέο αυτοκρατορικό πλαίσιο. Οι οικονομικοί δεσμοί που σμήνθηκαν στη σκιά του конфλικτ ساعدσαν να ενώνουν τα βόρεια σύνορα πολύ πριν η σύνορο Kanada–Η.Π.Α. οριστικοποιηθεί.
