Το Rockefeller Center—19 εμπορικά κτίρια σε 22 acres στη Μέση Μανhattan—ανέτειλε από τη Μεγάλη Κρίση ως τολμηρή πείραμα αστικού σχεδιασμού: μια "πόλη μέσα στην πόλη" που ενώνει εμπορία, πολιτισμό, μεταφορές και δημόσιο χώρο. Το όραμα του John D. Rockefeller Jr. μετέτρεψε μια επιχειρηματική不动产 επένδυση σε μόνιμο μοντέλο μικτής χρήσης.
Οι διασπασμένες περιουσίες της οικογένειας Rockefeller—Standard Oil, Chase National Bank, Rockefeller Brothers Fund, International Basic Economy Corporation—χρειαζόταν ενωμένο ταμείο. Το συγκρότημα κεντρικοποίησε τις λειτουργίες, μειώσε τα γενικά έξοδα και προβάλλει θεσμική μονιμότητα. Η RCA (Radio Corporation of America) έγινε ο κύριος ενοικιαστής (30 Rockefeller Plaza = "30 Rock"), δίνοντας στο κέντρο την πρώιμη ταυτότητά του ως "Radio City."
Ο Rockefeller οραματιζόταν ένα πλήρες περιβάλλον καθημερινής ζωής: γραφεία, λιανική (υπόγεια διαύλωση), εστίαση, ψυχαγωγία (Radio City Music Hall, Roxy Theatre), τέχνη (ενοποιημένη γλυπτική, τοιχογραφίες), μεταφορές (σύνδεση μετρό), και πράσινος χώρος (Channel Gardens, στέγες κήπων — πρωτοποριακά). Το σχέδιο του 1931 περιλάμβανε "ένα μέρος όπου οι άνθρωποι θα μπορούσαν να εργάζονται, να αγοράζουν και να ψυχαγωγούνται, όλα σε μία τοποθεσία"—προβλέψιμο για την αστική θεωρία της δεκαετίας του 1930.
Η κτίση (1931–1939) απασχόλησε 40.000+ εργαζόμενους στην κορυφή — 225.000 συνολικά εργάσιμες-ετίες. Επενδύθηκαν $250εκατ. (προσαρμοσμένα ~$5δισεκ. σήμερα) όταν η ιδιωτική κτίση είχε σχεδόν σταματήσει. Το έργοfedίδωσε μόνο του τις κτιριακές επαγγελματίες της Νέας Υόρκης. Τα ολοκληρωμένα κτίρια παράγαγαν άμεσα φορολογικά έσοδα και εμπορική δραστηριότητα. Το συγκρότημα καталиστικόφησε τη μετάβαση της Μέσης Πόλης από κατοικιακή σε εμπορική κυριαρχία.
Ο Rockefeller Jr. ζητούσε μνημείο αιώνιας οικογένειας πέρα από την φιλανθρωπία. Η Art Deco ενότητα του Κέντρου, το δημόσιο πρόγραμμα τέχνης (Prometheus, Atlas, φριζ), και οι παράδοσεις δέντρου Χριστουγέννων/πατινοβάθμισης δημιούργησαν αστικές τελετουργίες. Ξεπέρασε την περιπέτεια της 1980s σχεδόν χρεοκοπίας, ιαπωνική ιδιοκτησία (1989–1996), και κενό post-9/11 για να παραμείνει πλήρως ενοικιασμένο, παγκοσμίως αναγνωρίσιμο, και οικονομικά ρωμαϊκό — ένα 100-ετές περιουσιακό στοιχείο που εξακολουθεί να εξελίσσεται.
Το Rockefeller Center πρωτοπόρευσε: μεταφορά αέριων δικαιωμάτων, υπόγεια εμπορικά διαδρόμια, ενσωματωμένη TOD ανάπτυξη, υποχρεώσεις δημόσιας τέχνης, και ιδιωτική διακυβέρνηση δημόσιου χώρου (Rockefeller Center Inc.). Η επιρροή του αντηχεί στο Τόκιο Midtown, Hudson Yards, Canary Wharf, και σε κάθε megaproject μικτής χρήσης από τότε.
