Οι ερημικές περιοχές παραμένουν αραιά κατοικημένες λόγω συνδυασμού περιβαλλοντικών και λογιστικών προκλήσεων:
Ακραίες θερμοκρασίες, χαμηλή υγρασία και ελάχιστη βροχόπτωση δημιουργούν συνθήκες όπου η ανθρώπινη επιβίωση απαιτεί σημαντική τεχνολογική παρέμβαση.
Το γλυκό νερό είναι ο περιοριστικός πόρος. Χωρίς αξιόπιστες πηγές, η γεωργία και οι μόνιμες εγκαταστάσεις είναι σχεδόν αδύνατες.
Αμμώδη, αλάτινα ή βραχυώδη εδάφη λείπουν οργανική ύλη και θρεπτικά, καθιστώντας τη γεωργία ανεκτή χωρίς τεράστιες εισροές.
Περιορισμένη βλάστηση σημαίνει λιγότερο φαγητό για ανθρώπους και κτηνοτροφία, μειώνοντας τη φέρουσα ικανότητα του εδάφους.
Θερμοπληξία, αμμοστρoβίλους και περιορισμένη ιατρική πρόσβαση αποθαρρύνουν περαιτέρω εγκατάσταση.
Αν και μερικές κοινότητες ευδοκιμούν μέσω προσαρμογής (π.χ., γεωργία βόλτα, νομάδες κτηνοτροφία), η συνολική πληθυσμιακή πυκνότητα παραμένει από τις χαμηλότερες στη Γη.
