Ο αγώνας για την Κοιλάδα του Οχάγιο — ο κάδορας του Γαλλικού και Ινδικού Πολέμου (Επτάετος Πόλεμος) — ήταν θεμελιωδώς γεωγραφικός αγώνας. Το σχήμα της γης διέπει τις στρατηγικές, τις συμμαχίες, και την τελική μοίρα των αυτοκρατοριών στην Βόρεια Αμερική.
Η Κοιλάδα του Οχάγιο — 204.000 τετρ. μίλια αποστραγγιζόμενη από τον Οχάγιο (981 μίλια, Πίτσμπουργκ έως Κάιρο) — καταλάμβαινε το στρατηγικό άξονα μεταξύ:
Οποιοσδήποτε ελέγχει την Κοιλάδα του Οχάγιο συνδέει τα εδάφη του· οποιοσδήποτε την χάνει αντιμετωπίζει στρατηγική περιφράξεις.
Οι ποταμοί ήταν αυτοκινητόδρομοι. Ο Οχάγιος — σχηματισμένος από Αλεγάνι + Μονγκαχέλα στο Πίτσμπουργκ (Φούρκα του Οχάγιου) — παρείχε συνεχή υδατική πρόσβαση από Μεγάλες Λίμνες (μέσω διαβατικής) στο Μισισιπί. Οι Γάλλοι χτίσανα αλυσίδα φρουρίων (Πρεσκ Αϊλ, Λε Μποεφ, Μασούλ, Ντουκέν) για να κλειδώσουν αυτόν τον δρόμο. Οι Βρετανοί χρειαζόταν τη Φούρκα για να σπάσουν την αλυσίδα — συνεπώς Φορτ Νεκεσίτι, Εκστρατεία Μπράντοκ, Δρόμος Φορμπς.
Η κοιλάδα προσέφερε: γονίμα άλλοινα εδάφη (γεωργία), πυκνά δάση πλατείας φύλλου (ξύλο, καύσιμα), απομονώσεις άνθρακα (πρώτη ανθρακοκοπία ΗΠΑ 1760s), θήρα (ελάφια, κάστωρ — νόμισμα εμπορίου γουνιών). Γάλλοι ήθελαν διατήρηση εμπορίου γουνιών; Βρετανοί ήθελαν γεωργική εγκατάσταση. Ασύμβατα οράματα χρήσης γης.
Γαλλική στρατηγική: υδατική κινητικότητα. Κανό/μπατέο κίνησαν στρατιώτες/εφοδιασμοί γρήγορα σε Αλεγάνι, Οχάγιο, Μισισιπί. Βρετανική στρατηγική: κατασκευή δρόμων (Δρόμος Φορμπς, Δρόμος Μπράντοκ) — αργά, ακριβά, αλλά επέτρεψαν αμαξοστοιχίες και αρτοillery. Γεωγραφία ευνοούσε Γάλλους αρχικά· Βρετανοί προσαρμόστηκαν με τεράστια λογιστική επένδυση.
Γαλλική διεκδίκηση: ολόκληρη λεκάνη Μισισιπί (Λα Σαλ 1682) + ιθαγενείς συμμαχίες. Βρετανική διεκδίκηση: ακτιναίες χάρτιες «θάλασσα σε θάλασσα» + Συμμαχία Ιροκέζων. Καμία τοπογραφημένη граница. Αντιπάλες χάρτες. Διπλωματικές διαπραγματεύσεις (1750-1754) απέτυχαν γιατί η γεωγραφία δεν προσέφερε φυσικό διαχωρισμό — το μπροστινό Αλεγάνι ήταν διαβιβάσιμο.
Έθνη Κοιλάδας Οχάγιου (Σογι, Ντελαγουέρ, Μίνγκο, Γουγιαντότ) δεν ήταν πελάτες — ήταν γεωπολιτικοί δράστες. Ελέγχουν τη γη μεταξύ Γαλλικών και Βρετανικών εγκαταστάσεων. Γάλλοι συνεπούσαν ιθαγενή κυριαρχία (εμπόριο, μεικτούς γάμους, καμία εγκατάσταση). Βρετανικοί colonos απαιτούσαν εκδοχή εδάφους. Τα περισσότερα έθνη Οχάγιου συμμαχούσαν με Γάλλους — όχι από αγάπη, αλλά γιατί η γαλλική γεωγραφία (εμπορικοί σταθμοί, καμία φάρμα) ευθυγραμμίζονταν με τα ιθαγενή συμφέροντα.
Βρετανική νίκη (Συμφωνία Πארίσι 1763) έδωσε τους Κοιλάδα Οχάγιου — αλλά γεωγραφική λογική τότε τρέφε την Αμερικανική Επανάσταση: οικητοί περιμένουν δυτική πρόσβαση; Γραμμή Διάταξης 1763 (κατά μήκος χωρίστης Απαλαχών) την αρνήθηκε. Τα ίδια βουνά που κατεύθυναν τον πόλεμο έγιναν το επόμενο μέτωπο του επόμενου διαμάχης.
Ο διαμάχης της Κοιλάδας του Οχάγιου δεν πολεμήθηκε σε ένα τοπίο — πολεμήθηκε για τη συνδευτική δύναμη ενός τοπίου. Η γεωγραφία δεν επηρέασε απλώς τον πόλεμο· ήταν το αντικείμενο, το όργανο, και το αποτέλεσμα του πολέμου.
