Η επιλογή της Γουάσιγκτον, Ν.Δ. ως μόνιμης εθνικής κεφαλαιοπόλεως ήταν Δεδομένο politico μηχανικής—ισορροπώντας την τομεακή יריבות, επιβεβαιώνοντας την ομοσπονδιακή κυριαρχία και προβάλλοντας την δημοκρατική μεγαλειότητα.
Το 1790, οι βόρειες πολιτείες (ηγούμενες από Hamilton) ήθελαν ομοσπονδιακή αναληψη των ομοσπονδιακών χρεών Επανάστασης. Οι νότιες (Madison, Jefferson) αντίθεταν—οι περισσότερες είχαν πληρώσει τις δικές τους. Το deadlock απείλει την νεαρή κυβέρνηση. Η Συμφωνία του 1790 (τραπεζική συμφωνία: Hamilton, Jefferson, Madison): Νότοι αποδέχονται ανάληψη· Βορράδες αποδέχονται κεφαλαιοπόλη Ποτομάκ—γεωγραφικά νότια, συμβολικά ενωτική.
Άρθρο I, Ενότητα 8, Κλάδευση 17: Το Κογκρέσο ασκεί "αποκλειστικό Νομοθετικό" έλεγχο σε περιοχή "όχι υπερβαίνουσα δέκα τετραγωνικά μίλια" εκχωρημένη από πολιτείες. Αυτό εξασφάλιζε ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν θα ήταν υποταγμένη στην δικαιοδοσία καμιάς πολιτείας—καμία πολιτεία δεν μπορούσε να πιέζει το Κογκρέσο απειλώντας την πόλη-φιλοξενούμενη.
Βιρτζίνια/Μέριλαντ εκχώρησαν γη (μερίδα VA επιστράφηκε 1846 → Arlington/Alexandria). Δουλευτική εργασία χτίσε το μεγαλύτερο μέρος του πρώιμου Καπιτωλίου/Λευκής Οικίας. Η δημιουργία της πόλης δεν απέσυρε υπάρχον σημαντικό πληθυσμό—αλλά εγκατέλειψε τη δουλεία στη Περιοχή μέχρι το 1862.
Η Γουάσιγκτον, Ν.Δ. δεν ήταν τυχαίο ιστορικά. Ήταν υπολογισμένη συμβιβαστική λύση, συνταγματική ανάγκη και όραμα Ιδρυτικού Πατέρα—χτισμένη σε βάλτο για να υψωθεί ως έδρα ενός νέου τύπου έθνους.