Για τις νέες Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ποτάμι Μισισιπή δεν ήταν γεωγραφία—ηταν μοίρα. Ο έλεγχος του ποταμού και της πύλης του, της Νέας Ορλέανης, καθόριζε αν το έθνος θα ευδοκιμούσε ή θα σπαραγγίζονταν.
Πλακάδες, κιλμποτς, μετά ατμοπλοία κινούσαν τα προϊόντα της κοιλάδας του Ohio—καλαμπόκι, σίτι, καπνό, κάνναβη, υσキー, χοιρινό, βαμβάκι—κατά ροή στη Νέα Ορλέανη. Από εκεί, ωκεανοπλοϊκά πλοία τα μεταφέρανε σε ατλαντικές θαλάσσιες και Ευρώπη. Καμία οδός, κανένα κανάλι δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί αυτό το όγκο ή την κόστος-αποδοτικότητα.
Η Νέα Ορλέανη γίνεται η εμπορική πρωτεύουσα του Νότου: παράγοντες, μεσίτες, ασφαλιστές, ναυπηγεία, τράπεζες. Οι ποταμιαίες πόλεις (Νατσέζ, Βικσμπουργκ, Μέμφις, Κάιρο, Σεν Λούις, Σινσιννάτι, Πίτσμπουργκ) μεγαλώνουν ως σημεία μεταφορτώσεως. Ο ποτάμιος δημιούργησε εθνική αγορά πριν από τους σιδηροδρόμους.
Οι αποίκους έπλυναν κατώτερο τον Ohio στον Μισισιπή, κατοικίζοντας τα Βορειοδυτικά και τις Λεγιουρία Εδάφη. Οι ποταμιαίες πόλεις παρείχαν εργαλεία, άλας, πυροβολικά, πληροφορίες. Ο ποτάμιος ήταν η διαστρατική οδός του 1790-1850.
Η Ισπανία έλεγχε τη Νέα Ορλέανη 1763-1800, μετά η Γαλλία για λίγο. Η Συνθήκη Πίνκνι 1795 ασφάλισε δικαίωμα πλοΐγησης και αποθήκευσης για τις ΗΠΑ. Αλλά η άρνηση 1802 από την Ισπανία συνέβη κρίση—λυθηκε με την Αγορά της Λουιζιάνας 1803, που διπλασίασε την επικράτεια και ασφάλισε τον ποτάμιο μόνιμα.
Βόρειοι εμπόροι εξαγωγαν σίτικο της Δύσης μέσω Νέας Ορλέανης. Νότιοι φυτεκάμενοι εξαγωγαν βαμβάκι. Ο ποτάμιος συνδείς τους τομείς οικονομικά—μέχρι οι σιδηροδρόμοι ανακατευθύναν ανατολικά-δυτικές ροές, συμβάλλοντας στην τομική αποκλίση.
Το σημερινό σύστημα πλοίων Μισισιπή μετακινεί 500εκατ.+ τόνους/έτος. Η Νέα Ορλέανη παραμένει top-10 λιμάνι ΗΠΑ. Η στρατηγική λογική διαμένει: όποιος ελέγχει τη μύτη του Μισισιπή επηρεάζει την καρδιά της ηπείρου.
