Μη Δημοκρατικες Χωρες στη Μεση Ανατολη: Αυταρχικη Κυβερνηση

Η Μεση Ανατολη περιέχει συγκέντρωση αυταρχικών καθεστώτων. Ως το 2024, οι παρακάτω κρατών λείπουν ανταγωνιστικές πολυκομματικές εκλογές, πολιτικες ελευθερίες, και ειρηνική μεταβίβαση εξουσίας:

Αψολυτες Μοναρχίες (Διαδοχική Αρχή, Καμία Εκλογές)

• Σαουδική Αραβία: Βασιλιάς (Al Saud) κρατά απόλυτη εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική εξουσία. Καμία κόμματα. Συμβουλευτική Συμβουλή (Majlis al-Shura) ανατεθειμένη. Σύστημα ανδρικής κηδεμονίας μεταρρυθμίστηκε αλλά παραμένει. Vision 2030 μεταρρυθμίζει οικονομία, όχι πολιτική.
• Ομάν: Σουλτάνος Χαϊθαμ bin Tariq (από 2020). Αρχή με διαταγμή. Συμβουλευτικά όργανα (Συμβούλιο Κράτους, Συμβουλευτική Ασamblea) μόνο συμβουλευτικά. Περιορισμένη ελευθερία Τύπου.
• Κατάρ: Εμίρης Ταμιμ bin Χαμάδ Al Thani. Απόλυτη εξουσία. Συμβουλευτική Συμβουλή εκλέγηκε 2021 (πρώτη φορά) αλλά περιορισμένη νομοθετική δύναμη. Υψηλό εισόδημα ανά κεφάλη, εργατικές μεταρρυθμίσεις (kafala μερικώς καταργήθηκε).
• Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα: Ομοσπονδία 7 διαδοχικών εμιράτων. Πρόεδρος (Al Nahyan - Αμπού Νταμπι), Πρωθυπουργός (Al Maktoum - Ντουμπάι). Ομοσπονδιακό Εθνικό Συμβούλιο: 50% εκλεγμένο (περιορισμένο εκλογικό σώμα), 50% ανατεθειμένο. Καμία κόμματα. Σκληροί νόμοι για κυβερνοεγκληματα/κοινωνική παρεξήγηση.

Αυταρχικές Μοναρχίες / Υβριδικά Καθεστώτα

• Μπαχρέιν: Βασιλιάς Χαμάδ bin Ίσα Al Khalifa. Σύνταγμα (2002) προβλέπει εκλεγμένη κάτω βουλή (Συμβούλιο Αντιπροσώπων), αλλά γερρυμανντερινγκ, εξουσίες διάλυσης, και ανατεθειμένη ανώτερη βουλή (Συμβουλευτική Συμβούλιο) διασφαλίζουν βασιλική ελεγκτο. Σίτε πλειοψηφία, Σούννη αρχή. Εξέγερση 2011 καταπιεσμένη (παρέμβαση GCC). Συνεχής καταπίεση.
• Ιορδανία: Βασιλιάς Αβδούλλα II. Βουλή υπάρχει αλλά βασιλεύς αναθέτει Πρωθυπουργό, διαλύει βουλή, ελέγχει ασφάλεια. Μεταρρυθμίσεις βημα-βημα.
• Μαρόκο: Βασιλιάς Μοχάμεντ VI. Σύνταγμα 2011 ενίσχυσε Πρωθυπουργό/βουλή αλλά βασιλεύς κρατάει "Αρχηγός Πιστών," ασφάλεια, στρατηγικό έλεγχο. Εκλογές γίνονται; PJD (Ισλαμιστές) ηγήθηκαν κυβέρνησης 2011–2021, μετά παρακάμφθηκαν.
• Κουβέιτ: Εμίρης (Al Sabah). Πιο ζωντανή βουλή (Εθνική Ασemblée) στο Κόλπο—μπορεί να ρωτάει υπουργούς, να επιβάλλει παραίτηση—αλλά Εμίρης τη διαλύει συχνά (2023, 2024). Καμία κόμματα. Πολιτικός νεκρός κλειδωμένος χρονια.

Δημοκρατίες / Άλλα

• Ιράν: Θεοκρατική δημοκρατία. Ανώτατος Ηγέτης (Χαμενέι) > Πρόεδρος. Συμβούλιο Φυλάκων φιλτράρει υποψηφίους. Καμία ελεύθερες εκλογές. Σοβαρή καταπίεση.
• Συρία: Δικτατορία οικογένειας Άσαντ (Μπάσαρ από 2000). Ψευδείς εκλογές. Εμφύλιος πόλεμος από 2011. Τοταλιταρικό κράτος ασφαλείας.
• Αίγυπτος: Σίσι στρατιωτική-αυταρχική (από 2013 πραξικόπημα). Εκλογές ελεγχόμενες. Μαζικές φυλακίσεις, θανάσιμες ποινές.
• Λιβύη / Υεμένη: Διάσπαση πολεμαρχών / αποτυχημένα κράτη – καμία δημοκρατική διακυβέρνηση.

Εξαιρέσεις (Μεταλλεμμένες / Μερικές Δημοκρατίες)

• Ισραήλ: Δημοκρατική για Εβραίους πολίτες; στρατιωτική κατοχή Δυτικής Όχθης/Γάζας αρνείται δικαιώματα στα Παληστίνια.
• Τουρκία: Ανταγωνιστική αυταρχική (Ερντογάν από 2003). Εκλογές γίνονται αλλά ανισο πεδίο (μέσα, δικαστήρια, συλλήψεις).
• Λίβανος: Ισναφικό κτηματολογικό σύστημα; παράλυση, διαφθορά, κrach (2019–). Οχι πλήρως δημοκρατική.
• Ιράκ: Διαδικαστική δημοκρατία; μιλίτσες, διαφθορά, ιρανική επιρροή κυριαρχούν.

Freedom House / V-Dem / EIU Democracy Index βαθμολογούν τακτικά τις κολπικές μοναρχίες + Ιράν, Συρία, Αίγυπτο ως "Not Free" / "Closed Autocracies."