Η Μέση Ανατολή είναι η πιο υδροπαραγόμενη περιοχή του κόσμου. Οι μεγάλοι ποταμοί—Νεῖλος, Ευφράτης, Τίγρης, Ιορδάνης, Ορόντης, Λιτάνι—είναι διασυνοριακοί, καθιστώντας τη διαχείρισή τους εγγενώς πολιτική.
Ανανεώσιμα γλυκά νερά ανά κεφάλαιο είναι κάτω από 1.000 m³/έτος στις περισσότερες χώρες (ορία υδρολογικής φτώχειας). Η κλιματική αλλαγή μειώνει περαιτέρω τις ροές.
Συμβόλαια εποχής αποικιοκρατίας (π.χ. συμφωνίες Νείλου 1929/1959) ευνοούν τις κατωρροφικές χώρες. Οι ανωτερικές αθρούν τα ως ανισомерή. Δεν υπάρχει συμφωνία λεκανοπεδίου για Ευφράτη–Τίγρη.
Πόλεμος, τρομοκρατία, και κρασιακή κραυγαλέα (Συρία, Ιράκ, Υεμένη, Λιβύη) καταστρέφουν υποδομές, μετατοπίζουν πληθυσμούς και εμποδίζουν τη συνεργατική διαχείριση.
Η γεωργία καταναλώνει 80–90% του νερού σε πολλές χώρες. Τροφική ασφάλεια, αγροτική απασχόληση και εξαγωγικά έσοδα εξαρτώνται από το νερό του ποταμού.
Ταχύς δημογραφικός πλῆθος (πληθυσμός περιοχής διπλασιάστηκε από το 1990) ενισχύει την ζήτηση για οικιακό, βιομηχανικό και γεωργικό νερό.
Αύξηση θερμοκρασιών αυξάνει την εξατμισpiration· μετατόπιση βροχοπτώσεων μειώνει χιονόστρωμα στα τουρκικά/ιρανικά κεφαλέσια· συχνότερες ξηρασίες.
