Δεν υπάρχει μία απάντηση. Τα ισπανικά μισιόν (16ος–19ος αιώνας) διαφοροποιούνταν κατά περιοχή, εποχή, τάξη και αραιικὸ ἔθνος. Αλλά προκύπτουν μοτίβα:
Στη Καλιφόρνια, Τέξας, Νέα Μεξικό, Αριζόνα, Φλόριδα, Παραγουάη, Αργεντινή, η ισπανικὴ πολιτικὴ συγκέντρωνε διασπαρμένους όμιλους σε مجمعات μισιόν. Οι αραιικοὶ υπηρετόνταν να ζουν εκεί—κοιμόταν σε κοινοτικά δωμάτια, παρευρισκόταν στη Μισά, δούλευαν στα χωράφια/κατοικίες μισιόν, μαθαίναν ισπανικά/τέχνες. Η φυγὴ ητον «φυγάς» κατάσταση· στρατιωτική ανάκληση ακολουθούσε.
Ορισμένες ομάδες ζητούσαν τα μισιόν για: ασφάλεια τροφίμων (ξηρασία, απώλεια θηρίων), προστασία (επιθέσεις εχθρῶν, σκλαβοπαγίδες), πρόσβαση εμπορίου (εργαλεία, υφάσματα, κτήνος), συμμαχία (εναντίον αντίθετων φυλῶν). Ιδίως πρώιμης επαφής.
Πολλοὶ διατηρούσαν χωριά αλλά συμμετείχαν στα μισιόν εποχιακὰ (σπορά/συγκομιδή, γιορτές). Διπλὴ κατοικία ήταν συχνὴ.
Συχνὴ. Φυγάδες (fugitivos) σχημάτιζαν cimarrones (απελευθερωμένες κοινότητες). Επαναστάσεις: 1781 Γιούμα (Κουετσάν) καταστρέψαν δύο μισιόν ΑΖ; 1824 επανάσταση Τσούμας (ΚΑ).
Το Μεξικό σαικουλαρίσε τα μισιόν → η γῆ πρέπει να πηγαίνει στους νεόφυτας. Πλειοψηφικὰ χορηγούνταν σε μεξικανοὺς αρχοντες. Οι αραιικοὶ γινόνταν αγνὰ εργατικοὶ στα ραντσός.
Πολλοὶ ζούσαν στα μισιόν—αλλὰ μερικοί με βιά, μερικοί με επιλογή, οι πλείστους με περιορισμένες συνθήκες. Το μισιόν ητον εργαλείο κολωνιακῆς μετασχηματισμού, όχι σπίτι. Η επιβίωση των αραιικῶν συνέβη παρὰ αυτό, συχνά διατηρώντας τον πολιτισμό στις ραγὲς.
