Το Ρίο Νέκρο (Πορτογαλικά για "Μαύρο Ποτάμι") δεν είναι απλώς υποτεταγμένος του Αμαζόνιου – είναι υδρολογικός Τιτάνας με δικό του δικαίωμα. Ως μεγαλύτερος αριστερός υποτεταγμένος του συστήματος Ποταμού Αμαζόνιου, συμβάλλει περίπου 14% της συνολικής ροής του Αμαζόνιου, καθιστώντας τον μεγαλύτερο μαυροειδή ποταμό του κόσμου κατά όγκο.
Ο ποταμός βγαίνει από τα υγρότοπα της νότιας Κολομβίας (ως Γουαϊνία Ποταμός) και ρέει περίπου 2.200 χλμ (1.367 μίλια) μέσω της βορειοδυτικής Βραζιλιανής Αμαζονίας. Το ταξίδι του τελειώνει στην "Ενκούντρο ντας Άγουας" (Συνάντηση Νερών) κοντά στη Μανάους, όπου τα μελάνινα, χαιώνωδη νερά του ρέουν πλευρά-πλευρά με τα αμμώδη, φορολογούμενα νερά του Σολιμόεσ Ποταμού (ο ανώτερος Αμαζόνιος) για αρκετά χιλιόμετρα πριν αναμειχθούν πλήρως – ένα καταπληκτικό οπτικό φαινόμενο που προκαλείται από διαφορές θερμοκρασίας, ταχύτητας και διαλυμένου οργανικού περιεχομένου.
Το χαρακτηριστικό χρώμα του Ρίο Νέκρο προέρχεται από υψηλές συγκεντρώσεις οξέων χομικών καιτανίνων που διαλύονται από αποσυμμορφωμένη βλάστηση στα περιβάλλοντα πόζολ εδάφη και πλημμυρισμένα δάση (ιγαπό). Αυτό δημιουργεί οξύ (pH 4–5), φτωχό σε θρεπτικά, αλλά εκπληκτικά καθαρά νερά – χαμηλά σεεισμένα ιλύα αλλά πλούσια σε διαλυμένο οργανικό άνθρακα. Παραδοξικά, αυτό το "στειρό" νερό υποστηρίζει εξαιρετική βιοποικιλότητα, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 700 καταγεγραμμένων ειδών ψαριών (πολλά ενδημικά), της αμαζονικής μανάτι και της εμβληματικής ροζ δελφίνι.
Ο εποχιακός παλμός πλημμύρας του ποταμού – ανεβαίνοντας έως 15 μέτρα – δημιουργεί τεράστια πλημμυρισμένα δάση που εξυπηρετούν ως κρίσιμες βρεφονησίδες για ψάρια και τόπους αναζήτησης τροφής για φυτόφαγα είδη που διασπορά σπόρους. Για αιώνες, έχει været πρωτεύουσα αρτηρία μεταφοράς για εγχώριες κοινότητες και σύγχρονο εμπόριο, συνδέοντας τον Ατλαντικό με το βαθύ εσωτερικό. Η Μανάους, μητρόπολη 2,2 εκατ., κάθεται σε αυτή τη στρατηγική σύρραξη, η ύπαρξη της οφειλεται στη πλοηγιμότητα του Ρίο Νέκρο και την 붐 του καουτσούκ που κάποτε τρέφει.
